เมื่อได้ยินคำพูดของสวี่เย่ หลินอวี่เยียนและจ้าวเหิงต่างสะเทือนไปทั้งกายในชั่วพริบตา
จิตใจก็พลันตื่นตัวขึ้นมาทันที
ในยามนี้ พวกเขาก็ได้กลิ่นฉุนของกลิ่นเหม็นแปลกประหลาดที่อบอวลอยู่ในอากาศเช่นกัน
"เจ้าตัวนั้นมาถึงแล้วจริงๆ!" หลินอวี่เยียนกล่าว
สวี่เย่หัวเราะเย็น อีเห็นเนี่ยนะ ขึ้นชื่อเรื่องผูกพยาบาทเป็นอย่างยิ่ง ต่อให้มันจดจำใครไว้ได้
หากไม่ฆ่าพวกนั้นให้สิ้นซาก มันก็ไม่มีทางยอมเลิกราไปง่ายๆ แน่นอน
ตอนนี้จางเสี่ยวหานอยู่ที่นี่ เจ้าตัวนั้นมันจะไม่ตามมาหรืออย่างไร?
กำลังคิดถึงตรงนี้เท่านั้นเอง จู่ๆ ดวงตาของสวี่เย่ก็เปล่งประกายวาบหนึ่ง สายตากวาดไปยังบนหลังคาตรงจุดหนึ่งสองข้างของถนน
ในเวลานี้ ณ ที่ตรงนั้น ปรากฏเงาร่างสีเหลืองร่างหนึ่ง
ขนสีเหลืองทั้งตัว สูงเท่าครึ่งคน มีปากยาวเขี้ยวยื่นออกมา ดวงตาคู่หนึ่งเปล่งประกายสีแดงอันแสนประหลาด
นี่คือปีศาจพังพอนตัวหนึ่ง
ในเวลานี้ ปีศาจพังพอนตัวนั้นยืนอยู่บนหลังคา พ่นลมหายใจเข้าออกทางจมูกอย่างบ้าคลั่ง ราวกับกำลังดมกลิ่นอะไรบางอย่าง
"เจ้าแล้ว!" ทันใดนั้น มันดูเหมือนจะพบสิ่งที่ตามหา
วาบหนึ่ง มันก็กระโจนลงมาบนถนนอย่างกะทันหัน แล้วเดินตรงมาทางกลุ่มของสวี่เย่
สวี่เย่และคนอื่นๆ หลบซ่อนอยู่ในความมืด
รอจนปีศาจพังพอนตัวนี้ค่อยๆ เข้าใกล้
สวี่เย่จึงเอ่ยปากอย่างเย็นชาว่า "รอเจ้าอยู่ทั้งคืน ในที่สุดเจ้าก็มา!"
"ใคร?" เสียงที่จู่โจมขึ้นมาทำให้ปีศาจพังพอนตกใจ ร้องกรี๊ดหนึ่ง แล้วกวาดสายตามองไปรอบๆ
เวลานี้ สวี่เย่ หลินอวี่เยียน และคนอื่นๆ ต่างมือหนึ่งประคองดาบปราบปีศาจ เดินออกมาจากความมืด