ได้ยินคำพูดของซูอวี่ หลินอวี่เยียนก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย
เจ้าหมอนี่แย่งโควตาของคนอื่นไป ตอนนี้ยังกล้ามาวางมาดโอ้อวดต่อหน้าเจ้าของโควตาอีก นี่มันอะไรกัน?
อาศัยอำนาจข่มเหงผู้อื่นหรือ?
สิ่งที่นางดูถูกที่สุดก็คือคนประเภทนี้
เพียงแต่นางรู้ฝีมือของสวี่เย่ดี
ซูอวี่กระจอกงอกง่อยเช่นนี้ ต่อหน้าสวี่เย่ไม่คู่ควรให้มองเลย
นางจึงขี้เกียจจะพูดอะไร
ขณะนั้น จ้าวเหิงกลอกตาไปมาหนึ่งรอบ ทำท่าเหมือนรอดูละครดี
ส่วนสวี่เย่เงยหน้าจ้องซูอวี่ เขาไม่ใช่คนโง่ ย่อมเดาฐานะของซูอวี่ออก
นี่คือเจ้าหมอนั่นที่แย่งโควตาของเขาไป
บัดนี้อีกฝ่ายกลับกล้าวิ่งมาวางก้ามโอ้อวดต่อหน้าเขา
พูดตามตรง สวี่เย่เป็นคนที่ทนความคับแค้นไม่ได้ อยากจะตบฝ่ามือเดียวฟาดอีกฝ่ายให้ตาย
แต่ที่นี่คือหน่วยปราบปีศาจ ห้ามลงมือโดยไม่มีเหตุ
ทันใดนั้นสวี่เย่ก็เอ่ยเรียบ ๆ “เจ้าเป็นอะไรนักหนา? เจ้าคู่ควรให้ข้ารู้หรือว่าเจ้าเป็นใคร?”
พอคำนี้ออกมา จ้าวเหิงกับหลินอวี่เยียนก็ถอนหายใจในใจพร้อมกัน
สมกับเป็นเขา ห้าวหาญไม่เปลี่ยนเลยจริง ๆ!
ส่วนซูอวี่ยิ่งชะงักไปเล็กน้อย
ตามที่เขาคิด สวี่เย่พอเห็นเขาก็ควรจะโกรธจนควบคุมตัวเองไม่อยู่
ท่าทีเช่นนี้กลับเป็นสิ่งที่เขาไม่ได้คาดไว้
เพียงแต่น้ำเสียงที่เย่อหยิ่งอย่างยิ่งของสวี่เย่ทำให้เขาไม่พอใจมาก
นานแล้วตั้งแต่เมื่อไรกันที่มีใครกล้าห้าวหาญเช่นนี้ต่อหน้าซูอวี่?
ทันใดนั้น ซูอวี่ก็แค่นหัวเราะเย็น “อย่าปากแข็งนักเลย คุณชายผู้นี้ไม่กลัวบอกเจ้าหรอก ข้าเป็นคนของตระกูลซู ใบอภัยโทษของเจ้าข้าเป็นคนใช้ไป เป็นอย่างไรล่ะ? โกรธไหม?”