เมื่อได้ยินคำพูดนี้ สวี่เย่และคนอื่นๆ พร้อมใจกันหันมองไปทางซ่งไค
เขาลือซูอวี่มาด้วยหรือ?
ซ่งไคยิ้มบางๆ "บางเรื่องก็ต้องสะสางกันให้จบ ไหนๆ ก็สืบจนรู้ความจริงแล้ว หน่วยลาดตระเวนปราบปีศาจของข้าไม่ขอแบกหม้อนี้ จะมีอะไรก็คุยกันต่อหน้าให้ชัดเจนดีกว่า"
พูดจบ เขายกมือพลางกวักเรียก "ให้เขาก้าวเข้ามา"
ไม่นาน ซูอวี่ในชุดคลุมดำของหน่วยปราบปีศาจก็ก้าวเดินเข้ามา
"พวกเจ้า... พวกเจ้าอยู่ที่นี่ได้อย่างไร?"
ซูอวี่เพิ่งก้าวเข้ามาก็เห็นสวี่เย่และคนอื่นๆ อยู่ที่นี่ สีหน้าจึงเปลี่ยนไปเล็กน้อย
ระหว่างทางที่เดินมา เขายังคิดอยู่ว่าซ่งไคซึ่งเป็นทหารลาดตระเวนปราบปีศาจชุดขาวนั้น เหตุใดถึงมาหาเขาด้วยตนเอง
เขายังคิดว่าหรือเส้นทางของตนเองกำลังจะกว้างขึ้น
แต่พอเห็นสวี่เย่และพวกอยู่ที่นี่ด้วย
ก็รู้สึกได้ทันทีว่าร้ายการแล้ว
โดยเฉพาะเมื่อเห็นเสมียนน้อยของหน่วยปราบปีศาจคนนั้นที่หน้าซีดเผือดคุกเข่าอยู่บนพื้น สีหน้าก็ยิ่งถมึงทึง หัวใจพลันหล่นวูบ รู้สึกว่ามีเรื่องไม่ดีแน่แล้ว
"ซูอวี่!"
เวลานี้ จ้าวเหิงและคนอื่นๆ เห็นซูอวี่เดินเข้ามา ดวงตาแดงก่ำ
แทบจะกัดฟันกรอดแล้วขบคำสองคำนี้ออกมา
แทบอยากจะถลกหนังเชือดเนื้อซูอวี่ให้สาหัสทันที
ซูอวี่พลันรู้สึกหนาววาบไปทั้งตัว ราวกับถูกงูพิษจ้องเขม็ง
แต่เขาก็ยังฝืนตั้งสติ ค้อมมือคำนับซ่งไคเบาๆ "ข้าคารวะท่านซ่ง ไม่ทราบว่าท่านซ่งเรียกข้ามาเพราะเรื่องใด?"
ซ่งไคหัวเราะน้อยๆ พูดตรงๆ ไม่อ้อมค้อม "ซูอวี่ เจ้าลอบแก้ไขข้อมูลของหน่วยปราบปีศาจด้วยตนเอง ทำให้พี่น้องร่วมหน่วยเกือบตายอยู่ในเงื้อมมือปีศาจ เรื่องนี้ใหญ่หลวงนัก หน่วยลาดตระเวนปราบปีศาจของข้าไม่แบกหม้อนี้ เรียกเจ้ามาก็ให้เจ้าออกมารับผิดชอบเอง"