สวี่เย่พยักหน้ารับ ก่อนเอ่ยขึ้น "ไม่ว่าเรื่องราวจะเป็นเช่นไร คราหนึ่งที่ปีศาจก่อกวน ก็ตกเป็นหน้าที่ของหน่วยปราบปีศาจ ข้าก็จะไม่ปล่อยมันรอดไปแน่"
"ขอบคุณพี่สวี่เย่!" จางเสี่ยวหานรีบก้มหัวคำนับอีกครั้งด้วยความซาบซึ้งใจสุดประมาณ
สวี่เย่รีบประคองจางเสี่ยวหานให้ลุกขึ้นยืน
ยามนี้เอง หลินอวี่เยียนกลับขมวดคิ้วเอ่ยขึ้น "ท่านหัวหน้า แต่ตอนนี้มีปัญหาอย่างหนึ่ง ภัยปีศาจซุ่มซ่อนอยู่ในที่มืด ฝ่ายเราอยู่ในที่แจ้ง เช่นนี้เราจะหามันพบได้เล่า?"
ครั้นได้ยินดังนั้น จ้าวเหิงก็เหลือบสายตาไปทางอื่น
เรื่องนี้เขาก็ไม่รู้เหมือนกัน
ส่วนสวี่เย่กลับมองไปทางจางเสี่ยวหานแล้วกล่าว "เสี่ยวหาน หากเจ้าอยากแก้แค้นให้บิดามารดา เจ้าก็ต้องช่วยข้าอีกหนึ่งเรื่อง"
"ขอเพียงได้แก้แค้นให้บิดามารดา ข้ายอมทำทุกอย่าง" จางเสี่ยวหานกำหมัดแน่นกล่าว
"ท่านหัวหน้า ท่านคิดจะทำเช่นไร?" หลินอวี่เยียนเอ่ยถาม
สวี่เย่ครุ่นคิดครู่หนึ่ง ก่อนกล่าว "อีเห็นชนิดนี้เจ้าคิดเจ้าแค้นยิ่งนัก คราหนึ่งที่มันจดจำเราไว้ได้ ตราบใดที่ยังไม่จัดการมันให้สิ้นซาก มันจะไม่มีวันยอมละวางเด็ดขาด"
"ยามนี้แม้พวกมันจะสังหารบิดามารดาของเสี่ยวหานไปแล้ว แต่เสี่ยวหานยังมีชีวิตอยู่ ตามนิสัยของพวกมัน หากไม่เข่นฆ่าให้สิ้นซากแล้ว มันย่อมไม่ยอมถอยไปง่าย ๆ"
"ข้าเชื่อว่าตราบใดที่เสี่ยวหานยังมีชีวิตอยู่ มันจะต้องกลับมาตามล่าอีกแน่นอน"
ครั้นได้ยินถ้อยคำนี้ สีหน้าจางเสี่ยวหานก็ซีดเผือดลงทันที "พี่สวี่เย่ ท่านหมายความว่า ปีศาจเหล่านั้นจะมาฆ่าข้าอีกหรือ?"
สวี่เย่พยักหน้าเล็กน้อย "อีเห็นเจ้าคิดเจ้าแค้น เรื่องนี้ไม่ต้องสงสัย"
จางเสี่ยวหานสีหน้าซีดขาว เห็นได้ชัดว่าหวาดกลัวยิ่งนัก