“เพิ่งเข้าประตู ก็มีอานุภาพถึงเพียงนี้ หากฝึกฝนจนบรรลุขั้นยิ่งใหญ่ หรือกระทั่งขั้นสมบูรณ์ จะทรงพลังถึงเพียงใดกัน?”
ในดวงตาของสวี่เย่ไม่มีความหวาดกลัวต่อความยากลำบากในการฝึกฝนฮั่นเทียนหยิน
มีเพียงความคาดหวังและความตื่นเต้นต่ออานุภาพอันแข็งแกร่งของฮั่นเทียนหยิน
ถึงอย่างไร ความยากในการฝึกฝนก็ไม่มีอยู่จริงสำหรับเขา
การฝึกฝนจนถึงขั้นสมบูรณ์ก็เป็นเพียงเรื่องของเวลาเท่านั้น
เขาเองยังแทบไม่อยากเชื่อว่าฮั่นเทียนหยินที่เพิ่งเข้าประตูจะทรงพลังถึงเพียงนี้
หากฝึกฝนจนบรรลุขั้นยิ่งใหญ่หรือขั้นสมบูรณ์แล้ว จะทรงพลังถึงระดับใดกัน
“หากภายหน้าสามารถเติมเต็มมันได้...” สวี่เย่ครุ่นคิดไปพลาง พลันนึกถึงเรื่องที่ทำให้ตื่นเต้นยิ่งกว่าเดิม
ยุทธศิลป์ที่ไม่สมบูรณ์ยังทรงพลังถึงเพียงนี้
หากภายหน้าสามารถเติมเต็มมันได้ จะทรงพลังถึงเพียงใดกัน?
สวี่เย่แทบจินตนาการไม่ออก ถึงขั้นเริ่มตั้งตารอขึ้นมา
“พี่ใหญ่สวี่...”
ขณะที่สวี่เย่กำลังครุ่นคิดเรื่องราวนับพัน
เสียงหนึ่งพลันดังขึ้นจากไกลเข้ามาใกล้
สวี่เย่จึงได้สติกลับคืนมา
เขาหันไปมอง ก็เห็นหลินอวี่เยียนกับจ้าวเหิงและคนอื่น ๆ กำลังเร่งรีบตรงเข้ามา
เมื่อหลินอวี่เยียนกับจ้าวเหิงและคนอื่น ๆ มาถึงลานยุทธ์ สิ่งแรกที่พวกเขาเห็นก็คือลานยุทธ์ที่ถูกถล่มจนพังยับเยิน กับหลุมลึกขนาดมหึมานั่น
ทันใดนั้น สีหน้าของทุกคนก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย
ต้องใช้พลังระดับใดจึงจะทำได้ถึงเพียงนี้?
ถึงอย่างไร ลานยุทธ์ของหน่วยปราบปีศาจก็สร้างขึ้นจากวัสดุพิเศษ
ต้องน่าหวาดหวั่นเพียงใด จึงจะทำลายลานยุทธ์จนกลายเป็นสภาพเช่นนี้ได้?