"พ่อ!"
ในขณะที่จ้าวเหิงและหลินอวี่เยียนยังตกตะลึงไม่หาย
หวงเหล่าเอ้อก็ส่งเสียงร้องอย่างเจ็บปวดออกมา
เขาคิดมาตลอดว่าพ่อของเขาลงมือแล้ว จะต้องจัดการคนหน่วยปราบปีศาจพวกนี้ได้อย่างง่ายดายแน่นอน
แต่ใครจะไปคิดว่าสวี่เย่จะน่ากลัวถึงเพียงนี้
ฟันเพียงดาบเดียวก็ผ่าพ่อเขาออกเป็นสองซีก
พลังขนาดนี้ช่างน่ากลัวยิ่งนัก!
เหตุใดจึงเป็นเช่นนี้?
หวงเหล่าเอ้อไม่อาจยอมรับความจริงข้อนี้ได้
แต่เขาทำได้เพียงเศร้าโศกอยู่ครู่หนึ่ง ก็ตระหนักถึงสถานการณ์ของตัวเอง
แม้แต่พ่อของเขาที่เป็นขั้นทะลวงเส้นลมปราณชั้นเก้ายังตาย
แล้วเขาจะเอาอะไรไปสู้?
อยู่ที่นี่ต่อไปก็มีแต่รอความตาย!
ดังนั้น หวงเหล่าเอ้อที่ฟื้นตัวขึ้นมาบ้างจึงลุกขึ้น เตรียมจะแอบหนีไปอย่างเงียบ ๆ
ขอเพียงหนีออกไปจากที่นี่ได้ ต่อไปเขายังมีโอกาสแก้แค้น
"หัวหน้าสวี่ เขาจะหนี!"
หลินอวี่เยียนสังเกตเห็นเหตุการณ์นี้ จึงเอ่ยเตือนขึ้นมา
สวี่เย่เพียงชำเลืองตามอง
จากนั้นก็โยนดาบปราบปีศาจในมือออกไป
แสงดาบพาดผ่านยามราตรี
เสียงอู้อี้
หวงเหล่าเอ้อเพิ่งจะลุกขึ้น ดาบปราบปีศาจก็แทงทะลุร่างปีศาจของเขาได้อย่างง่ายดาย
ในที่สุด หวงเหล่าเอ้อก็ตายอย่างไม่ยอมจำนน
ถึงเพียงนี้ ปีศาจพังพอนสองตัวก็ถูกสังหารหมด วิกฤตคลี่คลายลง
สวี่เย่เดินไปข้างหน้าอย่างสงบ ดึงดาบปราบปีศาจขึ้นมา ตัวดาบสว่างไสว ไร้เลือดติด เมื่อเสร็จแล้วจึงเก็บมันเข้าฝัก
เมื่อสวี่เย่ทำทุกอย่างเสร็จเรียบร้อย หลินอวี่เยียนจึงเดินเข้ามา
แม้แต่จ้าวเหิง ในเวลานี้ก็ฟื้นกำลังขึ้นมาบ้าง พยุงตัวเองลุกขึ้นเดินเข้ามา
เพียงแต่สายตาที่ทั้งสองมองสวี่เย่กลายเป็นเรื่องซับซ้อนอย่างยิ่ง