บัดนี้!
ภายในศาลาดอกไม้หมื่นบุปผา จ้าวเหิงนั่งซบกับพื้นด้วยสีหน้าสิ้นหวัง ดวงตาว่างเปล่าราวกับวิญญาณถูกสูบออกจากร่าง
ปากพร่ำพูดประโยคนั้นซ้ำไปซ้ำมา
"ข้าไม่บริสุทธิ์อีกต่อไป!"
เห็นภาพนี้ หลินอวี่เยียนมุมปากกระตุกเล็กน้อย พูดขึ้นว่า "ที่จริงก็ไม่ร้ายแรงขนาดนั้น นางแค่ถอดเสื้อผ้าของเจ้าออกเท่านั้นเอง"
"แค่นี้ยังไม่ร้ายแรงอีกหรือ?" จ้าวเหิงกระโดดขึ้นมาทันที ใบหน้าเต็มไปด้วยความเศร้าโศกและเคียดแค้น ดวงตาแดงก่ำ "ปีศาจจิ้งจอกนั่น...นั่นมันอยากจะนอนกับข้า!"
"นี่มันคือความอัปยศอดสูที่สุด ข้าไม่บริสุทธิ์อีกต่อไปแล้ว!"
"บัดซบ!"
จ้าวเหิงสิ้นหวัง อยากหาที่ไหนสักแห่งกระโดดลงไปให้มันจบ ๆ
หากรู้ตั้งแต่แรกว่าเป็นเช่นนี้ ต่อให้ตายเขาก็ไม่ยอมรับปากกับสวี่เย่ให้มาลองเชิงปีศาจจิ้งจอกตัวนั้นแน่นอน
เห็นภาพนี้ สวี่เย่หัวเราะพลางพูดว่า "ที่จริงนางก็ไม่ได้นอนกับเจ้าเสียหน่อย อย่างมากก็แค่ลวนลามเท่านั้น เจ้ายังคงบริสุทธิ์อยู่"
ได้ยินคำพูดนี้ จ้าวเหิงเบิกตากว้าง ยิ่งรับไม่ได้เข้าไปใหญ่
เขาแทบจะโกรธตายอยู่แล้ว
แค่คิดว่าตัวเองถูกปีศาจจิ้งจอกถอดเสื้อผ้าจนเกลี้ยง เขาก็รู้สึกสิ้นหวัง
เขาเป็นคนมีศักดิ์ศรีนะ!
บัดนี้ดันถูกปีศาจจิ้งจอกตัวหนึ่งลวนลาม
เรื่องนี้หากแพร่งพรายออกไป เขาจะเอาหน้าไปไว้ไหน?
เห็นจ้าวเหิงเป็นเช่นนี้ สวี่เย่ยิ้มพลางปลอบว่า "ที่จริงมันก็ไม่ได้อะไรหนอก..."
"เจ้ายังกล้าหัวเราะอีกหรือ?" เห็นสวี่เย่เป็นเช่นนี้ จ้าวเหิงเบิกตาจ้องสวี่เย่ "ทั้งหมดก็เพราะเจ้า ถ้าไม่ใช่เพราะเจ้า ข้าจะถูกปีศาจจิ้งจอกนั่นเอาเปรียบได้อย่างไร?"