เลือดสีแดงฉานพุ่งกระเซ็น เจ้าหน้าที่ผู้นั้นสิ้นใจตายคาที่
ทุกสายตาจับจ้องไปที่ซ่งไค
เพียงชั่วครู่ก่อน เขาคือคนลงมือ
เห็นดังนั้น ซ่งไคก็ยิ้มน้อย ๆ พลางเอ่ย "มันฝ่าฝืนกฎของหน่วยปราบปีศาจ ข้าก็ต้องให้มันชดใช้ด้วยชีวิต"
ฟังคำนี้ จ้าวเหิงและคนอื่น ๆ ต่างรู้สึกหนาวเย็นวาบในใจ
หาใช่เพราะเจ้าหน้าที่ผู้นั้นถูกสังหาร
อย่างไรเสีย คนประเภทนี้ก็ไม่คู่ควรแก่การเห็นใจ
แต่เป็นเพราะพวกเขาตกใจในความโหดเหี้ยมของซ่งไค
เมื่อครู่ยังยิ้มแย้มทักทาย
วินาทีถัดมากลับลงมือฆ่าคนได้อย่างง่ายดาย
คนประเภทนี้มิใช่คนดีอะไรแน่นอน
"ไม่แปลกใจเลยที่ผู้ที่สามารถเป็นทหารลาดตระเวนปราบปีศาจชุดขาวของหน่วยปราบปีศาจได้นั้น ล้วนไม่ธรรมดา" สวี่เย่ทอดถอนใจในใจ
และในเวลานี้ ซ่งไคกลับทำเป็นเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น มองผู้คนตรงหน้าแล้วเอ่ย "พอแล้ว ตอนนี้เรามาคุยกันดีกว่าว่าจะจัดการมันอย่างไรดี!"
พูดจบ เขาก็มองไปที่ซูอวี่ซึ่งนอนจมกองเลือดอยู่บนพื้น สภาพน่าสังเวชยิ่งนัก
ซูอวี่ต่างหากที่เป็นต้นเหตุที่แท้จริง
ได้ยินดังนั้น จ้าวเหิงก็เอ่ยเป็นคนแรก "จะพูดอะไรอีกเล่า? ว่ากันตรง ๆ ก็ตีให้ตายไปเสียเลยดีกว่า!"
หลินอวี่เยียนพูดเสริมตาม "คนแบบนี้มีชีวิตอยู่ก็เป็นภัย ถ้าปล่อยให้มันอยู่ในหน่วยปราบปีศาจต่อไป ไม่รู้ว่าจะทำร้ายคนอีกกี่คน!"
ได้ยินคำพูดของทั้งสอง ซูอวี่สีหน้าเปลี่ยนไปมาก รีบเอ่ยปาก "ข้าก็เป็นทหารปราบปีศาจชุดดำของหน่วยปราบปีศาจเช่นกัน พวกเจ้าจะกล้าฆ่าข้า ทางเบื้องบนต้องไม่มีวันยอมแน่"
คำพูดนี้ทำให้สวี่เย่หัวเราะเย็น "ตำแหน่งทหารปราบปีศาจของเจ้ามาได้อย่างไร ตัวเจ้าเองลืมไปแล้วหรือ?"