ไม่นานนัก กู้โฝวกับซูอวิ๋นอวิ๋นก็มาถึงด้วย
ซูอวิ๋นอวิ๋นนำรูปถ่ายตอนเฉียวอิ่งรับรางวัลเมื่อวานไปอัดและใส่กรอบ ตั้งใจจะมอบให้เฉียวอิ่งเป็นของขวัญ
กู้โฝวอุ้มกระถางส้มจี๊ดไว้ พอมาถึงหน้าประตู บนใบหน้าก็เต็มไปด้วยความพูดไม่ออกอย่างสุดซึ้ง
“ฉันบอกแล้วไงว่าผลไม้บนกระถางต้นไม้แบบนี้กินไม่ได้ แต่เธอก็ยังดื้อจะซื้อ”
ซูอวิ๋นอวิ๋นเปลี่ยนรองเท้าที่โถงทางเข้า พอเงยหน้าขึ้นก็ได้รับไอศกรีมแท่งจากเซี่ยหนัว
เกล็ดน้ำแข็งรสส้มละลายไปทั่วปาก ให้ความรู้สึกเย็นซ่าจนชา
เซี่ยหนัวพาดแขนข้างหนึ่งบนไหล่ซูอวิ๋นอวิ๋น พาเธอเดินเข้าไปข้างในพลางพูดว่า “ผู้ชายนี่ชอบทำให้หมดสนุกจริง ๆ”
ซูอวิ๋นอวิ๋นเห็นด้วยอย่างยิ่ง เธอถือไอศกรีมแท่งพลางหันกลับไปทำหน้าทะเล้นใส่กู้โฝว
กู้โฝววางส้มจี๊ดไว้บนตู้รองเท้าอย่างเซ็ง ๆ ทั้งวันเขาอุตส่าห์เหนื่อยแรง แต่กลับไม่มีใครเห็นค่า
จงซู่ไป๋เหลือบเห็นเงาสีเขียวเหลืองตรงประตู จึงถือกะละมังสเตนเลสเดินออกมาจากเคาน์เตอร์กลาง
“ส้มจี๊ดเหรอ?”
กู้โฝวก้มลงถอดรองเท้า ตอบอย่างเกียจคร้านว่า “ใช่—”
จงซู่ไป๋ยกมือเด็ดทันที พอดีเปลือกส้มแห้งหมดแล้ว จะเอาเปลือกส้มไปผัดเนื้อวัวก่อน
กู้โฝวเห็นเขาเด็ดเสร็จก็หันหลังเดินจากไป จึงร้องเรียกแล้วถามว่า “รองเท้าแตะของฉันล่ะ?”
จงซู่ไป๋ไม่แม้แต่จะหันกลับมา “กองที่อยู่บนพื้นนั่นไง”
กู้โฝวเหลือบมองพื้น เห็นรองเท้าแตะใช้แล้วทิ้งที่แกะห่อออกแล้วกองรวมกันไว้อย่างระเกะระกะ
เขาจนปัญญา จึงเลือกคู่ที่ซ้ายขวาสมมาตรกันจากในกองแล้วสวม
“รุ่นพี่ ฉันมาแล้ว!!”
เสียงอันเปี่ยมด้วยพลังดังขึ้นในทางเดิน กู้โฝวยังไม่ทันลุกขึ้น ก็ถูกคนที่มาใหม่พุ่งชนจากด้านหลังจนเซไปหนึ่งก้าว