จงซู่ไป๋ยุ่งทั้งวันไม่หยุด
ล้างจานเสร็จ เขาก็เข้าห้องน้ำอาบน้ำ ตอนออกมา ผมยังเปียกน้ำหยดอยู่
กลิ่นอายชื้นอุ่นๆ วาบมาจากด้านหลัง
เฉียวอิ่งกอดชามโยเกิร์ตหันกลับมา
"อาบน้ำเสร็จแล้วเหรอ?"
ยังเปลี่ยนเสื้อผ้าออกมาด้วยซ้ำ สีหน้าเธอผิดหวังเห็นได้ชัด
จงซู่ไป๋ไม่ใส่รองเท้าแตะ ขากางเกงวอร์มทับอยู่บนข้อเท้าสีขาวซีด ผ้าเช็ดตัวผืนหนึ่งพาดคออยู่
"ฉันบอกเธอแล้วไง"
แต่เฉียวอิ่งดูหนังผ่านจอทีวีเพลินมากเกินไป จนไม่ได้ยินอะไรชัดเจน แถมยังพยักหน้ารับแบบขอไปที
จงซู่ไป๋เดินไปข้างโซฟา มองไปที่ทีวีจอแขวน อยากรู้ว่าอะไรดึงดูดเฉียวอิ่งได้ขนาดนั้น
ตอนนี้กลางแสงแดด ผิวของเขาเกือบจะโปร่งใส ใบหน้าเย็นชานั้น สีชมพูอ่อนๆ ยังไม่จางหาย ปอยผมที่เปียกน้ำแนบหน้าผาก ทำให้คิ้วและตาดูมีแววน่าสงสารน่าเอ็นดู
ตัวเขาเองไม่รู้สึกตัวเลย
เฉียวอิ่งเห็นหยดน้ำเล็กๆ ซึมเปื้อนเสื้อของเขา ทันใดนั้นก็เกิดความอยากรู้ ลุกขึ้นเดินไปที่ห้องนอนรอง
จงซู่ไป๋เดินตามเธอไปด้วยความงุนงง
เฉียวอิ่งดึงตู้เสื้อผ้าใหญ่ในห้องนอนรองออก เสื้อตัวบนทั้งหมดของจงซู่ไป๋แขวนอยู่บนราว ยังไม่ถึงหนึ่งในห้าของพื้นที่ด้วยซ้ำ
เสื้อคลุมสีเทาหนึ่งตัว เสื้อคลุมสีดำหนึ่งตัว เสื้อยืดสีขาวเหมือนกันสามตัว เสื้อยืดสีดำเหมือนกันสองตัว
เฉียวอิ่งตะลึง
ผู้ชายที่พึ่งหน้าตาก็ไม่ต้องสนใจการแต่งตัวได้เลย
จงซู่ไป๋พิงกรอบประตูสังเกตสีหน้าของเฉียวอิ่ง: "ทำไมตกใจขนาดนั้น?"