"พวกคุณน่ารักจังเลย"
หญิงสาวผู้ไร้เดียงสาทำให้หนุ่มๆ สองคนที่กำลังหึงกันไม่รู้สึกถึงความเขินอายที่ถูกจับได้
กลับคิดว่าหลินซวนซวนที่พูดแบบนี้น่ารักยิ่งกว่า
เฉิงชิงเหย่เกาหัวอย่างเขินอาย
ฉือหยู่ก็เงียบลง เหลือเพียงสายตาที่จับจ้องรอยยิ้มของหลินซวนซวน
เฉียวอิ่งโค้งมุมปากเล็กน้อย
ใช้ตะเกียบเขี่ยถั่วแดงในข้าวแปดสิ่ง
หลินซวนซวนโน้มตัวเข้ามาหาเธอ
ท่าทางสนิทสนมเหมือนแสดงว่าความสัมพันธ์ของพวกเธอดีมาก
"คุณเฉียวอิ่ง บอกเธอได้เลยนะ คุณเฉิงชิงเหย่ไม่เชื่อมาก่อน"
เฉียวอิ่งวางตะเกียบลง แสดงท่าทีสนใจต่อความลับเฉพาะระหว่างหลินซวนซวนกับเฉิงชิงเหย่
"โอ้?"
เฉิงชิงเหย่เริ่มตื่นเต้นขึ้นมาทันที สายตาเลี่ยงไปทางเฉียวอิ่งอย่างรู้สึกผิด
หลินซวนซวนยิ้มอย่างบริสุทธิ์: "ฉันเดิมพันกับคุณเฉิงชิงเหย่ไว้"
"ถ้าคุณชิงเหย่ให้พื้นที่กับคุณเฉียวอิ่งบ้าง คุณเฉียวอิ่งก็จะได้เห็นข้อดีของคุณชิงเหย่"
เฉียวอิ่งแกล้งทำเป็นไม่รู้: "พื้นที่อะไร?"
หลินซวนซวนวางนิ้วชี้ไว้ที่คาง: "เช่น... อย่าส่งข้อความบ่อยเกินไป อย่าติดคุณเฉียวอิ่งตลอดเวลา..."
เฉียวอิ่งพยักหน้า: "โอ้ อย่างนี้นี่เอง..."
สมแล้วที่ไม่เกี่ยวกับเธอ
เฉิงชิงเหย่เหงื่อแตกพลั่ก
เขาก็แค่ฟังคำพูดของหลินซวนซวน สุดสัปดาห์ไม่ได้ส่งข้อความหรือโทรหาเฉียวอิ่ง ตอนเช้าไปเรียนก็ไม่ได้สนใจเฉียวอิ่ง