“เด็กเขลาแบบนั้นจะรู้อะไรเรื่องโลกผู้ใหญ่ เฉียวอิ่ง ดูหน้าฉันหน่อย อย่าไปว่ามันเลย”
เฉิงชิงเหย่แสร้งทำเป็นใจกว้าง แต่ในใจกลับสะใจ
รู้สึกว่าตั้งแต่หลินซวนซวนมา ตัวเองก็ชนะคืนได้สำเร็จ
แถมตอนนี้เฉียวอิ่งเอนเอียงมาทางตัวเองเต็มที่ คงเพราะหึงแน่ ๆ
ฉีซื่อไม่สนใจเฉิงชิงเหย่คนโง่นั่น เขาเท้าแขนสองข้างไว้ด้านหลัง นั่งเหยียดขายาวอย่างเกียจคร้าน
เขาหรี่ตามองเฉียวอิ่ง: “แล้วจะทำยังไงล่ะ รุ่นพี่~”
“เฮ้อ” เฉียวอิ่งทำหน้าครุ่นคิด
“ขอโทษรุ่นพี่ซวนซวนของเธอซะ ถ้าเธอไม่ยกโทษให้ ฉันก็จนปัญญา” เฉียวอิ่งทำเป็นเจ็บปวด
ดวงตารูปกลีบดอกท้อของฉีซื่อพลันเปลี่ยนเป็นน่าสงสาร ชวนให้ใจหาย กลับไม่ขัดกับบุคลิกเดิมของเขาเอาซะเลย
ได้เปรียบจากหน้าตาโคตรหล่อที่ราวกับออกแบบมา
เฉิงชิงเหย่รอดูเรื่องสนุก โดยไม่รู้เลยว่าฉีซื่อแค่ถือโอกาสนี้เกี้ยวเฉียวอิ่งเท่านั้น
“ขอโทษนะ หลินซวนซวน”
หลินซวนซวนชะงัก หน้าตาของฉีซื่อช่างมีแรงกระทบใจเหลือเกิน
โดยเฉพาะที่ฉีซื่อไม่ได้เรียกเธอว่ารุ่นพี่ แต่เรียกชื่อเต็ม
จู่ ๆ เธอก็นึกถึงประโยคหนึ่ง: หนุ่มกว่าถ้าไม่เรียกว่าพี่ แสดงว่ามีใจคิดไม่ซื่อ
หลินซวนซวนเสยผมที่หลุดร่วงไปหลังหูอย่างเขิน ๆ: “ไม่เป็นไรหรอกน้องรุ่นน้อง เป็นเพราะฉันเองที่ไม่รู้ว่าซ้อมต้องห้ามดื่มน้ำ”
เฉียวอิ่งคนนี้ช่างน่ารำคาญ ทำไมต้องบีบให้ฉีซื่อถึงขนาดนี้ด้วย