เมื่อวานนี้ หลินซวนซวนถูกกลุ่มผู้ชายจากโรงเรียนเก่าของเธอรุมล้อม
กู้หยวนเป็นหัวโจก ตรงเข้าบอกชอบหลินซวนซวน ท่าทางเหมือนจะไม่ยอมปล่อยเธอไปถ้าเธอไม่ยอมรับ
บังเอิญ เฉิงชิงเหย่เดินผ่านมาพอดี
หลายคนต่อสู้กันในซอยจนชุลมุนวุ่นวาย ขนาดตำรวจยังต้องถูกเรียกมา
สุดท้าย คุณพ่อตระกูลเฉิงต้องออกหน้ามาประกันตัวเฉิงชิงเหย่ออกมา
เฉิงชิงเหย่ดื้อรั้น ไม่ยอมบอกว่าเขาทำไปเพราะปกป้องผู้อื่น กลัวว่าจะส่งผลกระทบต่อชื่อเสียงของหลินซวนซวน
ผู้หญิงคนนั้นโดนเรื่องของฉือหยู่ทำให้แย่พอแล้ว
เฉิงชิงเหย่ในแง่หนึ่งก็ไม่อยากให้เธอตกเป็นเป้าสายตาของผู้คนอีก ส่วนอีกแง่หนึ่ง ยังไงเขาก็เป็นพี่น้องกับฉือหยู่ หวังว่าจะชดเชยให้แทนได้บ้าง
เฉิงชิงเหย่คิดว่าตัวเองนี่แหละที่ใช่ทั้งความซื่อสัตย์และความเป็นลูกผู้ชาย แต่ไม่คิดว่าในสายตาของเฉียวอิ่งแล้ว มันก็ยังไร้ค่าอยู่ดี
เขาพูดด้วยน้ำเสียงแฝงความน้อยเนื้อต่ำใจ "เฉียวอิ่ง ในสายตาของเธอ ฉันมันเป็นคนเลวตลอดไปเลยใช่ไหม?"
ในช่วงพักที่เสียงอึกทึก มีนักเรียนบางคนเห็นการทะเลาะกันตรงนี้ ต่างก็รู้กาลเทศะเลี่ยงไปให้ไกล
เฉียวอิ่งมองเขา คิดอยูครู่หนึ่งแล้วพูด "เธอไม่ต้องแคร์สายตาฉันก็ได้"
สีหน้าเฉิงชิงเหย่ไม่สู้ดีนัก คำพูดของเธอที่ฟังดูเหมือนตั้งใจกั้นระยะห่างออกมา มันทำให้เขารู้สึกเจ็บแปลบที่หัวใจ
"ทำไมล่ะ ตอนนี้เธอจะทิ้งฉันไปด้วยใช่ไหม?"
เมื่อโดนถามแบบนั้น เฉียวอิ่งก็ขมวดคิ้ว
สมัยก่อน ตระกูลเฉิงยังไม่ใหญ่โตเท่าตระกูลฉือ เหตุผลที่เฉียวจิงเยว่เลือกเฉิงชิงเหย่ไว้เป็นตัวเลือกสำหรับการเชื่อมสัมพันธ์ครอบครัว ก็เพราะมองที่นิสัยของคุณพ่อตระกูลเฉิง