ที่หน้าโรงเรียน หยวนอีเหวินกำใบแจ้งลงโทษไว้แน่น
เนื้อความในนั้นคือคำตัดสินให้หยวนอีเหวินกลับไปเรียนที่โรงเรียนเดิม
เหล่านักเรียนเดินออกจากโรงเรียนเป็นกลุ่มเป็นก้อน เสียงคุยกันอย่างคึกคักฟังดูเสียดหูเหลือเกินสำหรับหยวนอีเหวิน
เขาทุ่มเทความพยายามมากแค่ไหนกว่าจะได้เข้าสถาบันลี่ไห่ แผนกนานาชาติ
ตั้งแต่เด็ก พ่อแม่ที่เป็นพนักงานบริษัททั้งคู่ทุ่มเททุกอย่างเพื่อส่งเสียเขา เรียนพิเศษโทเฟล ไอเอล เรียนเสริมวิชาต่าง ๆ แบบลูกคนรวย หยวนอีเหวินไม่เคยพลาดสักอย่าง
เพื่อนร่วมห้องที่โรงเรียนเดิมต่างไม่เข้าใจ จะสอบเข้ามหาวิทยาลัยในประเทศก็ไม่เห็นต้องเรียนโทเฟล ไอเอล
จนกระทั่งครูประจำชั้นประกาศข่าวการย้ายโรงเรียนของหยวนอีเหวิน สายตาที่เคยเต็มไปด้วยความกังขาก็กลายเป็นความอิจฉาริษยา
เขาคือ "เด็กบ้านเพื่อนบ้าน" ในสายตาของคนอื่นมาตลอด
ความภาคภูมิใจที่ก่อร่างมาจากคำชื่นชมของผู้ใหญ่และความชื่นชอบของเพื่อนร่วมชั้น ถูกทำลายลงเป็นผุยผงในพริบตา
เขาไม่กล้าคิดว่า เด็กหนุ่มที่เพื่อนร่วมชั้นมองเป็นองค์ชายที่รายล้อมด้วยดาวเด่น จะต้องห่อหางกลับไปเรียนที่เดิมอย่างน่าอับอายขนาดไหน
ก็ไม่กล้ากลับบ้าน ไม่กล้าเผชิญหน้ากับพ่อแม่ที่ทุ่มเทชีวิตแทบครึ่งหนึ่งให้กับเขา
ทันใดนั้น หยวนอีเหวินก็นึกถึงคำพูดที่เฉียวอิ่งเคยพูดกับเขา
"คุณหลินซวนซวนจงใจเอาเรื่องให้มันใหญ่โต"
ใช่แล้ว เดิมทีมันก็ไม่มีอะไรเลยสักหน่อย
เขากับหลินซวนซวนโตมาด้วยกัน รักใคร่กันมาตั้งแต่เด็ก
ตอนหยวนอีเหวินยังเล็ก หน้าตาดี เลยโดนเด็กผู้ชายรังแกบ่อย ๆ
หลินซวนซวนที่นิสัยเหมือนเด็กผู้ชาย มักจะออกมาปกป้องเขาอยู่เสมอ
ครั้งนี้ที่ได้ย้ายมาเรียนที่สถาบันลี่ไห่พร้อมกับหลินซวนซวน เขาเดิมทีดีใจมาก
เพราะเขามีความรู้สึกพิเศษให้กับหลินซวนซวน
แต่... แต่...
ความรู้สึกทั้งหมดพังทลายลงต่อหน้าใบแจ้งลงโทษแผ่นนี้