เฉิงชิงเหย่สะโพกกระแทกพื้นจนขาหักเมื่อวันศุกร์ที่แล้ว
เป็นการฝึกซ้อมช่วงเที่ยงที่แสนจะธรรมดา ไม่ได้ใส่อุปกรณ์ป้องกัน รีบหยุดกลางอากาศแล้วร่วงลงมากระแทกพื้นไม้
คนต้นเหตุที่บังเอิญเดินหลงเข้าไปในโรงฝึกเทควันโด กล้าพูดว่าจะออกค่ารักษาพยาบาลให้
เฉิงชิงเหย่หัวเราะออกมาด้วยความโมโห ลากตัวอีกฝ่ายไปโรงพยาบาลเพื่อเข้าเฝือก
แต่ตัวเลขมหาโหดบนใบเสร็จกลับไม่ทำให้อีกฝ่ายถอยแม้แต่น้อย กลับกล้าถามว่าขอผ่อนจ่ายได้ไหม
ปกติแล้ว เฉิงชิงเหย่ไม่เสียเวลาคุยกับคนจน
เพียงแต่เด็กผู้หญิงคนนี้ดื้อรั้นเกินไป ทั้งที่ชุดนักเรียนใหม่แทบจะยังซื้อไม่ไหวเลยด้วยซ้ำ
แท้จริงแล้ว เฉิงชิงเหย่แค่ต้องการคำขอโทษเพียงคำเดียวเท่านั้น
กลับมาที่โรงเรียนแล้ว เฉิงชิงเหย่อยากไปหาเฉียวอิ่ง
ระหว่างเดินผ่านอาคารเรียนหลักพร้อมกับคนต้นเหตุ นักเรียนผู้ชายคนหนึ่งที่ทำท่าทางดุดันก็พุ่งเข้ามาจะทำร้าย
เฉิงชิงเหย่ทนเห็นผู้ชายทำร้ายผู้หญิงไม่ได้ที่สุด พอรู้ที่มาที่ไปก็ยิ่งดูถูกเข้าไปอีก หมัดที่สวนกลับไปก็หนักขึ้นอีกสองส่วน
สุดท้ายก็ลากตัวนักเรียนผู้ชายคนนั้นไปรับโทษทางวินัย ส่วนเฝือกที่ขาก็แตกออกมาด้วย
เจ้าปัญหาตัวติดหนึบที่อยู่ข้างๆ ร้องไห้น้ำตาเล็ดห้อมล้อมเขา
คนที่บาดเจ็บคือตัวเองแท้ๆ เธอจะร้องไห้เสียใจขนาดนี้ไปทำไม?
เฉิงชิงเหย่ไม่สามารถไปส่งเฉียวอิ่งกลับบ้านได้แล้ว
เขาส่งสายถึงคนขับ สุดท้ายจำใจให้เจ้าปัญหาตัวนั้นขึ้นรถตัวเอง ขอแค่ให้เห็นกับตาว่าตัวเองกลับบ้านอย่างปลอดภัย
สายน้ำตาที่ไหลไม่หยุดราวกับลูกปัดก็หยุดลงในที่สุด
เป็นครั้งแรกที่มีผู้หญิงร้องไห้เพื่อตัวเองขนาดนี้