ความคิดย้อนกลับไปที่รูปถ่ายบัตรประชาชน
หน้าตาแบบนี้ บวกกับชุดนักเรียนสีน้ำเงินเข้มขอบน้ำตาลของสถาบันลี่ไห่ที่เสริมบุคลิกให้คนสวยขึ้นอยู่แล้ว...
เฉียวอิ่งแยกเป็นสองบุคลิกในใจเงียบ ๆ
“หนูตัวแสบ มองคนเก่งขนาดนี้ได้ยังไงนะ เอ๊ะ? สมคำที่ว่าแม่เห็นลูกก็ว่าดีไปหมดจริง ๆ”
“เอาเถอะ ๆ ก็มีสามีอยู่คนเดียว จะไม่ให้รักให้หวงแล้วจะให้รักใคร”
เธอเลื่อนหน้าจอลง
[สถานที่เกิด]
[วันเกิด]
[ห้องคลอด]
ห้องคลอด? เดี๋ยวนะเพื่อนรัก นายเปิดบัญชีให้เขาตั้งแต่เกิดเลยเหรอเนี่ย?!
ถึงแม้ตั้งแต่รู้จักจงซู่ไป๋มา สองคนก็เปิดอกคุยกันทุกคืน
แต่ก็ไม่ถึงขั้นต้องเปิดอกคุยกันถึงขนาดถกยี่ห้อผ้าอ้อมเด็กตอนแบเบาะหรอกนะ?
เฉียวอิ่งรีบพลิกหน้า ถัดไปเป็นประวัติสมัยประถม
[ผลการเรียนประถม]
[การแข่งขันตอนประถม]
[เกียรติประวัติอื่น ๆ]
เรียนวิชาฟิสิกส์แข่งขันตั้งแต่ประถม สำหรับนักเรียนที่สอบเข้าสถาบันลี่ไห่ได้ถือเป็นเรื่องปกติ
ยังไงซะลูกคนรวยก็ถูกปูพื้นฐานรอบด้านตั้งแต่เด็ก
แต่โรงเรียนประถมของจงซู่ไป๋กลับเป็นโรงเรียนธรรมดา ๆ เท่านั้น
เขากลับเป็นตัวแทนโรงเรียนคว้าแชมป์การแข่งขันระดับเมืองทั้งเมืองได้
แล้วยังมีคณิตศาสตร์โอลิมปิก อังกฤษ วิทยาศาสตร์...
เดี๋ยวนะ สามีฉันตั้งแต่เด็กก็ประกอบเครื่องวัดค่าความมั่นคงของเหมืองได้แล้วเนี่ยนะ?!
เฉียวอิ่งตกตะลึง
ในภาพถ่ายหมู่ จงซู่ไป๋ตัวเล็ก ๆ ยืนอยู่ท่ามกลางคุณครูที่ปรึกษา อุ้มถ้วยรางวัลชนะเลิศไว้ในอ้อมแขน
ข้าง ๆ วางเครื่องจักรโครงสร้างเรียบง่ายไว้เครื่องหนึ่ง
จงซู่ไป๋สร้างตัวจากธุรกิจอุปกรณ์การแพทย์
ที่แท้ตอนเด็ก ๆ ก็โชว์พรสวรรค์ด้านช่างออกมาให้เห็นแล้วนี่เอง
เป็นทั้งหนุ่มแมนทั้งเก่ง สุดยอดไปเลย
ที่ชาติที่แล้วเฉียวอิ่งไม่เคยได้เห็นนิสัยดี ๆ ของสามีแบบนี้ ก็เพราะตอนที่จงซู่ไป๋เจอเธอ เขากลายเป็นคนสุขุมสง่างามไปแล้ว