ในไม่ช้า จงซู่ไป๋ก็หยิบกล่องสีเขียวที่ดูหม่นหมองใบหนึ่งออกมา
เฉียวอิ่งจ้องแล้วอ่านตามว่า "เวย...เหมิง ยากันยุงเวยเหมิง เก่งขนาดนั้นเลยเหรอ?"
จงซู่ไป๋มองเธอแวบหนึ่ง แล้วเดินเข้าห้อง ห้อง 503
เฉียวอิ่งรู้สึกว่าเขาช่างเข้าๆ ออกๆ ในห้องที่เธอเช่าเองได้ตามใจชอบเสียเหลือเกิน
จงซู่ไป๋ปิดกล่องที่เฉียวอิ่งเพิ่งแกะไว้ แล้วซ้อนกล่องกลับเข้าไปโดยไม่หาอะไรมาอัด
จากนั้นเดินมาที่กลางห้องนั่งเล่น แกะกล่อง แล้วหยิบตลับยาจุดกันยุงออกมาอันหนึ่ง
ในกล่องสีเขียวมีแผ่นเหล็กสำหรับวางตลับยา จงซู่ไป๋ประกอบมันเข้าด้วยกัน ควักไฟแช็คออกจากกระเป๋า แล้วจุดไฟ
เฉียวอิ่งได้กลิ่นโกฐจุฬาลัมพาผสมกับเบญจมาศอบอวลเข้ามาทันที
เธอปิดจมูก มองเขาอย่างไม่เข้าใจ
จงซู่ไป๋ลุกขึ้น แล้วผลักเธอออกไปด้านนอก
จนกระทั่งปิดประตูเหล็กของห้อง ห้อง 503 ได้ กลิ่นฉุนจึงถูกกั้นไว้ข้างหลัง
เขาพูดว่า "พวกยุงที่นี่ ยาจุดไฟฟ้าของโรงแรมฆ่าไม่ตายหรอก"
เฉียวอิ่งถามอย่างอยากรู้อยากเห็น "รู้ได้ยังไง เคยไปเปิดห้องเหรอ"
จงซู่ไป๋มองใบหน้างดงามที่ยียวนกวนประสาทนั่น แล้วจู่ๆ ก็ยกหลังมือขึ้น ดีดนิ้วกลางไปที่หน้าผากของเฉียวอิ่ง
เฉียวอิ่งถอยหลังสองก้าว มือกุมหัว กัดฟันพูด "นิ้วคุณก็มีกล้ามด้วยเหรอ?"
จงซู่ไป๋เดินตรงไปข้างหน้า ลงบันได "เคยทำงานพิเศษที่โรงแรมมาก่อน"
ออกมาจากหมู่บ้าน เฉียวอิ่งเดินตามจงซู่ไป๋ไปประมาณสองกิโลเมตร
จงซู่ไป๋เห็นว่าเฉียวอิ่งไม่มีทีท่าจะยอมแพ้ จึง finally หยุดที่ป้ายรถเมล์แห่งหนึ่ง
เฉียวอิ่งย่อตัวลงทันที กางขา เหยียดแขนทั้งสองข้างพาดบนเข่า