เฉียวอิ่งนั่งขัดสมาธิบนโซฟา จ้องจงซู่ไป๋ที่นั่งอยู่บนเก้าอี้พับด้านหน้า ซึ่งกำลังง่วนกับโทรศัพท์มือถือ
"พรุ่งนี้เธอขอลาหนึ่งวัน"
"ได้..."
จงซู่ไป๋รู้สึกได้ถึงลมเย็น ๆ ที่แผ่นหลังของตัวเอง เขาไม่กล้าปฏิเสธแม้แต่น้อย
เขารีบเข้าสู่ระบบวีแชท ข้อความก็เด้งขึ้นมาอย่างต่อเนื่อง
กำลังจะกดเปิดดู เฉียวอิ่งก็ลุกขึ้นเดินเข้าห้องไปทันที
จงซู่ไป๋หันกลับมา: "เป็นอะไรไป?"
เฉียวอิ่ง: "นอน"
พูดจบก็ไม่สนใจเขาอีก นอนลงบนเตียงในห้องนอนใหญ่ ห่มผ้า
จงซู่ไป๋เดินตามเข้ามา มองเฉียวอิ่งที่หันหลังให้เขา นิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายก็ไม่พูดอะไร
ผ่านไปสักพัก เฉียวอิ่งรู้สึกว่ามีหมอนนุ่ม ๆ ถูกยัดไว้ข้างหลังของเธอ
พอได้ยินเสียงปิดประตู เฉียวอิ่งก็ลืมตาขึ้น
ในความมืด เธอพลิกตัว มองเห็นหมอนข้างรูปทรงขนมที่อยู่ด้านนอกเตียง
เฉียวอิ่งกำหมัดกลวง ๆ เหมือนระบายอารมณ์ ใช้ข้อมือทุบลงไปเบา ๆ
ในห้องนั่งเล่น จงซู่ไป๋เปิดโคมไฟตั้งโต๊ะ จ้องมองโทรศัพท์เครื่องนั้นอย่างละเอียด
เมื่อก่อนแค่มองมากไปหน่อย เขายังรู้สึกผิดชอบชั่วดีตีกันในใจ
ตอนนี้ถือไว้ในมือ กลับคิดแต่อยากจะลูบคลำไปอีกสักพัก
หน้าจอโทรศัพท์ดับแล้วก็สว่างขึ้น จงซู่ไป๋จ้องรูปของเฉียวอิ่งอย่างเหม่อลอย จนไม่ทันสังเกตว่าผ่านตีหนึ่งมาแล้ว
สุดท้ายแบตเตอรี่เหลือยี่สิบเปอร์เซ็นต์ ก็มีข้อความเตือนเด้งขึ้นมา
จงซู่ไป๋ถึงได้จำใจนอนลงบนโซฟา
เขาเอาโทรศัพท์เก็บไว้ในกระเป๋าเสื้อ ให้แนบชิดกับร่างกายที่อบอุ่น แล้วก็หลับไปอย่างสบายใจ
เพราะอดนอน ครั้งนี้เฉียวอิ่งเลยนอนหลับยาวจนถึงเก้าโมงครึ่งของวันรุ่งขึ้น