เฉียวอิ่งขดตัวอยู่บนโซฟา กอดหมอนเมฆสีครีมอ่อนดูหนังฉายผ่านโปรเจกเตอร์
ท่าทางสบายใจของเธอต่างกับเงาร่างที่วุ่นวายของจงซู่ไป๋อย่างสิ้นเชิง
ข้าวของส่วนตัวของจงซู่ไป๋มีน้อยมาก กระเป๋าเดินทางสองใบก็เหลือเฟือแล้ว
เขากางกระเป๋าเดินทางราบกับพื้นในห้องนอน แล้วรูดซิปเปิดออก
ของเก่า ๆ เรียบง่ายเหมือนถูกฝุ่นคลุมไว้ ปรากฏกายในพื้นที่ทันสมัยอบอุ่นแห่งนี้ทันที ดูไม่เข้ากันอย่างยิ่ง
เขาหยุดไปครู่หนึ่ง แล้วเริ่มจัดของ
ผ่านไปพักใหญ่ จงซู่ไป๋เดินออกมาอีกครั้ง แล้วขนของที่อยู่นอกประตูอพาร์ตเมนต์เข้ามา
หน้าผากเริ่มซึมไปด้วยเหงื่อบาง ๆ
เฉียวอิ่งเห็นดังนั้นก็เปิดแอร์ ปรับอุณหภูมิให้เย็นลงเล็กน้อย
แล้วพลิกตัว เอาคางวางบนพนักโซฟา
“ทำไมย้ายของฉันมาไว้ในห้องนอนใหญ่ล่ะ?” เฉียวอิ่งถามอย่างสงสัย
เธอไม่ได้ตั้งใจจะพักที่นี่นาน ๆ หรอก
อพาร์ตเมนต์สามห้องนอนหนึ่งห้องนั่งเล่น มีห้องนอนใหญ่หนึ่งห้อง ห้องนอนรองหนึ่งห้อง ห้องรับแขกหนึ่งห้อง
จงซู่ไป๋แยกของใช้ส่วนตัวในห้อง ห้อง 503 ออกมา แล้วนั่งพับผ้าเช็ดตัวบนพื้น
“ไม่งั้นเมียน้อยจะได้อยู่ในห้องนอนใหญ่?”
เฉียวอิ่งขำออกมา ยกมือทั้งสองข้างประคองคาง: “ดูเหมือนเธอจะปรับตัวเข้ากับบทบาทนี้ได้ดีมากเลยนะ~”
ไม่ดีก็ไม่ได้
เฉียวอิ่งเปลี่ยนบ้านให้เขา โดยไม่บอกกล่าวแม้แต่คำเดียว
เห็นได้ชัดว่าสิ่งที่เฉียวอิ่งตั้งใจจะทำ ไม่มีทางเปลี่ยนได้
จงซู่ไป๋หันกลับมา สบตากับเฉียวอิ่ง
“งั้นเมียหลวงของเธอคือใคร?”
จะเป็นพวกผมฟ้าแดงที่มาวุ่นวายที่ร้าน หรือนักแสดงเมื่อคืนนี้