จระเข้อสังหาฯ โทรหาเฉียวอิ่งพร้อมร้องไห้เสียงหลง
“เหมียวเหมียว บริษัทเราจะเจ๊งแล้ว ทำไงดีล่ะ ประวัติฉันเนี่ย อู้อู้ ฉันยังหนุ่มๆ อยู่เลย...”
ปกติแล้วสาวน้อยคนนี้พูดจาเพราะนุ่มนวล แต่ตอนร้องไห้นั้นดังราวกับฆ่าหมู ทำเอาหูแทบทะลุ
เฉียวอิ่งยกโทรศัพท์ออกห่างจากหูเล็กน้อย แล้วตะโกนใส่ไมโครโฟน
“แกไม่ดูอีเมลบ้างเหรอ? มีใบเสนอรับเข้าทำงานจากตระกูลเฉียวอยู่ในนั้น”
เสียงร้องไห้หยุดลงทันที ก่อนจะกลายเป็นเสียงสะอื้น
“ตระกูลเฉียวเหรอ?... ฉันคิดว่าเป็นจดหมายหลอกลวงซะอีก เดี๋ยวดูเดี๋ยวดู...”
สองวินาทีต่อมา ก็มีเสียงกรีดร้องดังขึ้นอีกครั้ง สั่นสะเทือนไปทั้งเมืองลี่ไห่
“มีจริงๆ ด้วยเหรอ? ไม่สิ ตระกูลเฉียวมองอะไรฉันไว้?.... แล้วแกรู้ได้ยังไงว่าฉันมีอีเมลเสนอรับเข้าทำงาน?”
เฉียวอิ่งกวาดตามองข้อมูลบนแท็บเล็ตอย่างคร่าวๆ แล้วตอบคำถามของจระเข้
“ฉันให้แผนกทรัพยากรบุคคลส่งให้แกเอง”
ในโทรศัพท์เงียบไปครู่หนึ่ง จระเข้ยักษ์ออกจากหน้าจอโทรออกไปดูชื่อวีแชทของเฉียวอิ่ง
แล้วก็เข้าใจทันที: “แกคือเฉียวคนนั้น!”
“ปี้——” เสียงหนึ่ง
เฉียวอิ่งกดวางสาย
ราวกับได้หายใจหายคอหลังจากรอดจากปากสัตว์ร้าย รู้สึกผ่อนคลายขึ้นเยอะ
ตอนเย็น จงซู่ไป๋ไม่อยู่บ้าน
ใกล้สอบปลายภาคของโรงเรียนจ้าวเทียนเทียนแล้ว ดังนั้นทุกสัปดาห์ตั้งแต่นี้ไป วันจันทร์กับวันพุธจะมีการเรียนพิเศษเพิ่มเติม
เฉียวอิ่งเลยอยู่บ้านคนเดียว กินข้าวกล่องเสร็จก็เริ่มทบทวนหนังสือเตรียมสอบ