เฉียวอิ่งหน้านิ่ง
“เธอหลอกฉัน ฉันไม่ได้พิมพ์เฉลยไว้สักหน่อย”
จงซู่ไป๋เอามือข้างหนึ่งเท้าศีรษะ ข้อนิ้ววางคร่าว ๆ บนหัวคิ้ว
“ฉันพิมพ์ไว้”
เฉียวอิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วนั่งตัวตรง “ทำไมไม่บอกแต่แรก ข้อนี้ฉันจ่ายไปตั้งห้าหยวน”
จงซู่ไป๋ยิ้มกรุ้มกริ่ม แกล้งทำเป็นนิ่งเฉย
เฉียวอิ่งยังไม่ละ “งั้นตอนเธอทำข้อสอบชุดนี้ครั้งแรก ใช้เวลาเท่าไหร่”
จงซู่ไป๋คิดจริงจังอยู่ครู่หนึ่ง “ไม่กี่นาที”
เฉียวอิ่งจ้องเขาเขม็ง “ห้านาที หรือสิบนาที?”
จงซู่ไป๋ “สามนาที”
เฉียวอิ่งพิมพ์ข้อความในโทรศัพท์
[เฉียวเฉียว: ฉันจะจัดการเธอ]
ฝ่ายบริการลูกค้าไม่ตอบ
จงซู่ไป๋พูดช้า ๆ “ฉันก็ลอกมา”
เฉียวอิ่งปิดการแจ้งเตือนข้อความ
...
ในห้องรับแขก เงียบจนได้ยินเสียงเข็มตก
จงซู่ไป๋มองเฉียวอิ่งเดินไปเดินมาด้วยความหงุดหงิด
“คราวหน้าเรื่องสำคัญขนาดนี้บอกกันแต่แรกไม่ได้เหรอ”
รู้งี้ไม่ทำตัวเท่ตั้งแต่แรกเลย
จงซู่ไป๋พิงโต๊ะกาแฟ มุมปากเม้มเล็กน้อย
“เป็นอะไรไป รังเกียจฉันว่าไม่ดีพอเหรอ?”
น้ำเสียงผ่อนคลาย เห็นได้ชัดว่ากำลังแกล้งหยอกเธอ
เฉียวอิ่งฟังจบก็ “ผลัวะ” คุกเข่าลงบนพรม ทำเอาจงซู่ไป๋ตกใจ
เขายื่นมือไปพลิกตัวเฉียวอิ่ง แล้วนวดเข่าให้เธอ
“อย่าจู่ ๆ นั่งลงมาแบบนี้สิ มีพรมก็ไม่ได้ ที่เขาจะลายได้”
เฉียวอิ่งจ้องเขาอย่างเว้าวอน