ข้อความวิ่งออกมาเหมือนประทัด “ปัง ๆ แป๊ะ ๆ” ความสนใจเพียงเล็กน้อยที่เหลือของจงซู่ไป๋ก็สลายหายไปจนหมดสิ้น
เขาลุกจากโต๊ะเดินมาที่เตียงแล้วนั่งลง มองเฉียวอิ่งที่กำลังเพลิดเพลินกับอะไรบางอย่าง
[จงซู่: @ใช่หรือไม่ เธอยังไม่ได้รับซองแดงเลย]
เฉียวอิ่งจะไม่ทิ้งใครไว้ตามลำพังในห้องเรียน
[ใช่หรือไม่: ...]
กู้โฝวกัดฟันรับไว้ แล้วก็พิมพ์หาเฉียวอิ่ง
[ใช่หรือไม่: ฉันรู้ว่านายเป็นคนให้]
[เฉียวเฉียวเธอนี่ตัวแสบ: ไม่ต้องขอบคุณหรอก ถึงเธอจะน่ารำคาญ แต่วันนี้ฉันอารมณ์ดี]
ในกลุ่มห้องเริ่มขึ้นแถวกัน ขอบคุณพี่ใหญ่
เฉียวอิ่งพอใจมาก ใครบอกว่าความนิยมชมชอบซื้อด้วยเงินไม่ได้
เธอลอกเลียนน้ำเสียงของจงซู่ไป๋ ตอบในกลุ่ม
[จงซู่: คำอวยพรฉันรับไว้แล้ว อีกวันจะเลี้ยงข้าวทุกคน]
[ได้เลยได้เลย วันไหน?]
[ไร้มนุษยสัมพันธ์]
เฉียวอิ่งกอดหมอนนุ่ม ๆ แล้วพูดกับคนข้างหลังว่า “เป็นไง? เรื่องพูดจาทำการน่ะ”
จงซู่ไป๋ชินกับการที่คุณหนูใหญ่ซื้อใจคนด้วยเงินมานานแล้ว
เขายื่นมือปัดปอยผมที่ปรกตาของหญิงสาวไปไว้หลังหูอย่างแผ่วเบา “ได้บทเรียนแล้ว”
เฉียวอิ่งปลื้มกับคำประจบของแฟนหนุ่มมาก หันไปมองเขา
ในห้องมีเพียงโคมไฟบนโต๊ะกับไฟหัวเตียงที่เปิดอยู่ จงซู่ไป๋นั่งอยู่ข้างเตียง ดูนุ่มนวลไปทั้งตัว
“วันนี้จู่ ๆ ทำไมใส่สีดำล่ะ”
เฉียวอิ่งหมายถึงเสื้อแขนสั้นของจงซู่ไป๋
ตอนที่ทั้งสองเจอกันหน้าบ้านพัก เฉียวอิ่งก็สังเกตเห็นว่าเขาไม่เหมือนปกติ เพียงแต่ตอนนั้นยุ่งจนไม่ได้สนใจ