กัวลี่ตะลึง แต่ยังไม่ถึงกับถูกเด็กผู้หญิงคนหนึ่งขู่ให้กลัว
เขากางสองมือ มองซ้ายมองขวา: "พวกเราเข้าใจกฎหมายดี ก็ไม่ได้บุกรุกเข้ามาแบบนั้นสักหน่อยใช่ไหม?"
เฉียวอิ่งกอดอก หลังตรง ไหล่ผึ่ง
"เมื่อกี้พวกคุณข่มขู่ผู้เยาว์"
เฉียวอิ่งพูดตามข้อเท็จจริง
กัวลี่เจ้าเล่ห์ ยังคงยิ้มกลบเกลื่อน
"นั่นมันแค่ทะเลาะกัน พวกพี่ๆ มีอารมณ์ หลุดปากพูดอะไรไม่คิดก็เป็นเรื่องปกติ"
เฉียวอิ่งขมวดคิ้ว
จงซู่ไป๋ดึงเธอเข้ามาป้องกันไว้เล็กน้อย อุณหภูมิในบ้านกับนอกบ้านต่างกันพอสมควร
จงซู่ไป๋: "จงซืออินน่าจะถูกควบคุมตัวสองสามวัน พวกคุณจะหาเขา ก็ไปรอหน้าสถานีตำรวจสิ"
กัวลี่ชี้หน้าเขาไม่เกรงใจ: "เห้ย——? นายขู่ฉันเหรอ?"
จงซู่ไป๋ไม่อยากเสียเวลากับแขกไม่ได้รับเชิญพวกนี้
จงซืออินไม่ใช่คนดี คนที่เขาไปก่อเรื่องด้วยก็ไม่ใช่คนดีอะไรแน่นอน พูดจบก็จะปิดประตู
ลูกน้องของกัวลี่ตาไวเท้าไว ยื่นรองเท้าหนังเข้าไปขัดไว้ที่ช่องประตู
"โอ๊ย ๆ ๆ"
ลูกน้องคนนั้นทรุดลงไปทันที
จงซู่ไป๋ไม่ทันคิดว่าอีกฝ่ายจะยื่นเท้ามากะทันหัน จึงไม่ได้ผ่อนแรง
เขาค่อยๆ ปล่อยมือจากลูกบิด ถอยออกไปข้างๆ: "ฉันไม่ได้ตั้งใจ"
ประตูบานนี้ไม่ดีไปทุกอย่าง มีดีแค่ตรงที่หนีบแล้วเจ็บแปลกๆ
ตอนเด็กๆ เขาเคยถูกหนีบมือมาก่อน
กัวลี่กำลังจะถือโอกาสนี้หาเรื่องจงซู่ไป๋ ก็มีโทรศัพท์เครื่องหนึ่งถูกยื่นออกมาจากด้านหลังของอีกฝ่าย
กัวลี่ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แล้วปฏิเสธอย่างเด็ดขาด: "เอาโทรศัพท์มาใช้หนี้เหรอ? ไม่ได้"
"ไม่ได้หน้าอะไร! กัวลี่ นายเก็บหนี้มาถึงหัวหน้าใหญ่เลยเหรอ?!"