“เฮ้ย เธอจะมาง้อแฟนฉันเหรอ?”
เฉิงชิงกำหมัดเดินเข้ามา ผมหางม้าคลื่นสูงสะบัดไปมาข้างหลัง
หลินซวนซวนอ้าปากค้าง “แฟนอะไรกัน...เธอ เธอจะทำร้ายคนเหรอ?”
ยังไม่ทันเข้าใจความหมายในคำพูดของเฉิงชิง หลินซวนซวนก็ถูกท่าทางของเธอข่มขู่เอาเสียก่อน
ผู้หญิงจะมาทำร้ายคนได้อย่างไร?
แต่เฉิงชิงไม่สนใจหรอก
ตอนมัธยมต้น เธอถูกส่งไปเรียนโรงเรียนหญิงล้วนที่ประเทศเอ็ม
เพื่อนร่วมชั้นเห็นว่าเธอเป็นลูกครึ่งจีน-ตะวันตก ก็ไม่คบหา แถมยังรังแกเธออีก
เธอก็ชกกลับทีละหมัด ๆ นั่นแหละ
เหวินเสวี่ยรีบดึงเฉิงชิงไว้ “กลับมาเมืองไทยแล้ว ก็ทำตัวเรียบร้อยหน่อย”
เฉิงชิงไม่ยี่หระ ปัดมือบนไหล่ตัวเองทิ้ง แถมยังออกแรงอีกนิด
“ฉันกลับมา ไม่ใช่เพื่อดูเธอจีบสาวคนอื่น”
เหวินเสวี่ยขมวดคิ้ว “เธอไม่ปกติ เธอจะไปถือสาอะไรกับเธอ?”
เฉิงชิงไม่พอใจกับคำอธิบายนี้
กำลังจะเถียง
“พวกเธอรังแกเธอเหรอ?”
เฉิงชิงเหย่ถือชานมสองแก้ว ปรากฏตัวอยู่ข้างหลังพวกเธอ
คิ้วขาดสะดุดตา ทำให้เฉิงชิงชะงัก
เฉิงชิงเหย่เดินเข้ามา หลินซวนซวนแทบจะหลบไปอยู่ behind เขาทันที
“ชิงเหย่ เธอมาแล้ว...”
เฉิงชิงเหย่ก้มหน้ามอง “ไม่ช้าไปใช่ไหม เธอไม่เป็นไรใช่ไหม?”
หลินซวนซวนส่ายหน้าดื้อ ๆ แต่มือที่บีบแขนเสื้อเขาอยู่ ก็ทรยศความกลัวของเธอเอง
เฉิงชิงเหย่เห็นอย่างนั้น ก็มองไปที่คนสองคนนั้น
“พวกเธอไม่รู้จักฉันเหรอ? ยังกล้ามารังแกแฟนฉันอีก?”
เหวินเสวี่ยถอนหายใจ ลูบขมับ
ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ ที่หัวโจกโรงเรียนคนนี้ชอบวิ่งมาที่ชมรมการ์ตูนบ่อย ๆ