พระเจ้าทรงปิดหน้าต่างให้จงซู่ไป๋ แต่สุดท้ายก็เจอประตูบานนั้นจนได้
จงซู่ไป๋ยิ้ม แล้วพูดกับเสวี่ยหยันอย่างใจเย็น "ลองดูอีกทีสิ?"
เสวี่ยหยันฟังแล้ว ก็จริงจังขึ้นอีกนิด
"นี่ใครแกล้งกันหรือเปล่าเนี่ย?"
"......"
เฉียวอิ่งยิ้ม ๆ ลุกขึ้นยืน แล้วผลักจงซู่ไป๋เข้าครัว
"ไม่ต้องไปสนใจเขา เธอวาดน่ารักที่สุดแล้ว"
จงซู่ไป๋จับมือที่อยู่บนเอวของตัวเองไว้
"แล้วฉันยังวาดใต้ถ้วยบ้วนปากได้อีกไหม?"
"ไปทำข้าว"
เฉียวอิ่งสั่ง
......
แป๊บเดียว แอปวิดีโอสั้นก็ดาวน์โหลดเสร็จ
เซี่ยหนัวสมัครด้วยเบอร์มือถือเครื่องนี้
แล้วท่ามกลางสายตาของทุกคน ก็เริ่มเลื่อนดู
"วิธีทำลายคนให้เร็วที่สุด คือปล่อยให้เขาว่างตลอดเวลา..."
"อย่าไปอิจฉาหุ่นของคนอื่น เธอก็ทำได้..."
"ความสวยงามทั้งหลาย ล้วนมาจากความอดทนที่ยาวนาน..."
หานเจ๋อขมวดคิ้ว "ทำไมเป็นแต่สายฮาร์ดท็อปวะ?"
เสวี่ยหยันอธิบาย "ก็ปกตินี่นา พี่เซี่ยจื้อซ้อมทั้งวัน ถ้าเป็นฉันคงทนไม่ไหวตั้งนานแล้ว"
"กล้าลองใช้เวลาสิบวินาทีไหม วัดว่าเธอเป็นพวกโรคจิตหรือเปล่า......"
"แอบรักเหมือนกัน ทำไมคนอื่นได้ แต่เธอไม่ได้?"
"ถ้าตอนนี้เธอกำลังลังเล ต้องดูวิดีโอนี้ให้จบ..."
ซูอวิ๋นอวิ๋นประคองคาง "น้ำซุปพิษ?"
เซี่ยหนัวไม่มีความอดทนเลย ปัดออก
"ผู้หญิงของฉัน ห้ามจับ ห้ามแตะ ห้ามแย่ง เธอแตะเธอ ตำรวจพาฉันไป โรงพยาบาลพาเธอไป"
"เธอร้องไห้หนึ่งหยด ฉันจะถล่มเมืองหนึ่งเมือง..."
ทุกคนเงียบ
เฉียวอิ่งขมวดคิ้ว "นี่ไม่ใช่แค่เรื่องหน้าตาแล้วนะ รู้สึกเหมือนมีผีหลอก"