คำพูดของม่อฝานทำเอาวัวปีศาจต้าลี่ตกใจ รีบส่ายหน้าทันที: "นี่จะได้อย่างไร?"
"ล่ายเป๋า เจ้าเป็นคนที่ท่านอาจารย์สั่งให้ดูแลโดยเฉพาะ ถ้าเจ้าบังเอิญเกิดเรื่องอะไรขึ้น ข้าจะไปตอบท่านอาจารย์อย่างไรได้?"
ต้าลี่ส่ายหน้า ปฏิเสธข้อเสนอของม่อฝานโดยตรง
"พี่ต้าลี่ อย่าพูดเกินจริงไปหน่อยเลย ท่านอยู่บนภูเขาดำลมนี้มาหลายสิบปี เคยเจออันตรายอะไรหรือ?" ม่อฝานถาม
"อืม... นอกจากครั้งนั้นที่ไปเขตแดนมนุษย์แล้วเจอผู้บำเพ็ญโจมตี ก็ไม่เคยเจออันตรายอะไรเลย" ต้าลี่ส่ายหน้าอย่างซื่อ ๆ
"เห็นไหมล่ะ?"
ม่อฝานได้ยินก็ยิ้ม แล้วกล่าวต่ออย่างชักจูง: "คราวก่อนข้าได้ยินท่านอาจารย์พูดว่า รอบ ๆ นี้ร้อยลี้ล้วนเป็นเขตแดนของภูเขาดำลมเรา และภูเขาดำลมเราก็มีท่านจ้าวอ้วนใหญ่เป็นปีศาจใหญ่ที่คอยดูแลอยู่ ใครจะกล้ามาตามล่าปีศาจที่นี่?
ไม่ใช่รนหาที่ตายหรือ?"
"เอ่อ... เจ้าล่ายเป๋า คำพูดพวกนี้ไปเรียนมาจากไหนกัน?"
ต้าลี่ฟังแล้วงง และยิ่งประหลาดใจกับปากคอของปีศาจคางคกตรงหน้า
ม่อฝานหัวเราะคิกคัก แล้วพูดต่อ: "อีกอย่าง ในทีมตรวจภูเขาของเรา มีเพียงตำแหน่งของข้าที่ดีที่สุด ข้าก็อ่อนแอที่สุด ยามปกติก็ไม่เป็นที่สังเกตของปีศาจตนอื่น ข้าออกจากภูเขาดำลมไปก็ไม่มีใครรู้สึกได้
แต่พี่ ๆ ต่างจากข้า วิชาสูงส่ง แถมยังเป็นหน้าที่คุ้นเคย พวกปีศาจเล็กใต้บัญชาของตงมู่ตาข้างเดียวก็จับตาดูเข้มงวด จะออกจากภูเขาตามใจไม่ได้
ข้าไม่เหมือนกัน ข้ามาที่ภูเขาดำลมนี้ยังไม่ถึงเดือน ปีศาจเล็กที่คุ้นเคยมีน้อยมาก ออกไปก็ไม่เป็นที่สังเกต"