ยามราตรี ม่อฝานนอนอยู่ในถ้ำที่พักแต่กลับนอนไม่หลับ เพียงเพราะเสียงกรนของหมาบ้านั่นในห้องข้าง ๆ ดังเกินไป
และเขาก็หิวจนทนไม่ไหวอีกด้วย
หลังจากผ่านการข่มขู่และกระตุ้นมาทั้งวัน ม่อฝานก็เหนื่อยทั้งกายและใจ ทั้งวันไม่ได้กินอะไรเลย
งานเลี้ยงต้อนรับที่คิดไว้ก็ไม่มี วันนี้ตัวเองกลับเกือบกลายเป็นโต๊ะเลี้ยงของเหล่าปีศาจบนภูเขาดำลม เสียด้วยซ้ำ
ม่อฝานเดินไปที่ประตูหลัง แสงจันทร์ส่องให้เห็นปลาว่ายน้ำอยู่ในสระน้ำพุที่หน้าประตู
ปลาเหล่านี้ตัวไม่ใหญ่ มีความยาวเพียงไม่กี่นิ้วเท่านั้น แต่มันกลับทำให้ม่อฝานดีใจในใจ
"นี่นา หน้าถ้ำของข้ามีบ่อปลาธรรมชาติอยู่ด้วย ต่อไปก็ไม่ต้องกังวลเรื่องอดอยากแล้วนี่นา?"
ม่อฝานพึมพำ สายตามุ่งไปที่ปลาตัวหนึ่งที่อยู่ใกล้ ๆ ลิ้นของเขาพุ่งออกมาทันทีราวกับลูกธนูที่ว่องไว
ละอองน้ำกระเซ็น ลิ้นม้วนปลาตัวหนึ่งแล้วหดกลับมา
เพียงเท่านี้ ไม่นานม่อฝานก็ได้อิ่มหนำสำราญมื้อหนึ่ง
จากการพูดคุยกับต้าลี่และปีศาจอื่น ๆ ก่อนหน้านี้ เขารู้ว่าที่สระน้ำพุแห่งนี้มีปลาอาศัยอยู่ ก็เพราะปีศาจบนภูเขาดำลมแทบทุกตัวไม่รู้จักน้ำ แม้แต่ปีศาจอย่างต้าลี่ที่มีความสามารถทางน้ำอยู่บ้างก็ไม่กล้าลงไปในสระน้ำพุที่ทั้งหนาวเหน็บและลึกจนมองไม่เห็นก้นนี้
ไม่มีปีศาจมาล่าพวกมัน ดังนั้นปลาในสระน้ำพุแห่งนี้จึงเพิ่มจำนวนมากขึ้นเองตามธรรมชาติ
ตอนนี้กลับตกเป็นประโยชน์ของม่อฝาน
กินอิ่มแล้ว ม่อฝานก็กลับเข้าไปในถ้ำที่พัก เดิมทีคิดว่าจะนำหินสีขาวนวลในมิติภายในร่างออกมาปูเป็นที่นอน แต่เมื่อนึกถึงหมาปีศาจในห้องข้าง ๆ เขาก็ยังไม่ได้นำหินเหล่านั้นออกมา
ความจริงที่ว่าการถือสมบัติล้ำค่าไว้ย่อมมีภัย ม่อฝานยังรู้ดี
ตราบใดที่ยังไม่รู้มูลค่าที่แท้จริงของหินเหล่านั้น เขาก็ไม่กล้านำมันออกมาโชว์ให้ผู้ใดเห็นโดยพลการ
"ดูท่าคงต้องหาโอกาสสืบให้แน่ชัดว่าหินพวกนั้นคือสิ่งใด"