เจียงหวั่นนิ่งงันไปชั่วขณะ
ดูเหมือนยังไม่ได้สติจากท่าทีที่หลี่จื่อเหิงมีต่อเธอ
“หวั่นเอ๋อร์ อย่าโกรธเลยนะ สามีเธอก็แค่เป็นห่วง ก็เลยพูดจาไม่คิดถึงความรู้สึกของเธอ! อย่าทะเลาะกันเลย ระหว่างสามีภรรยา สิ่งสำคัญที่สุดคือการสื่อสาร!”
เฉิงเฮ่าแตะไหล่เจียงหวั่นเบา ๆ แล้วพูดต่อว่า “พวกเธอคุยกันดี ๆ นะ ฉันไปก่อนล่ะ”
พูดจบ เขาก็ ‘หวังดี’ พูดกับหลี่จื่อเหิงอีกว่า “นายคือหลี่จื่อเหิงใช่ไหม? หวั่นเอ๋อมักจะเอ่ยถึงข้อดีของนายอยู่เสมอ ถึงแม้วันนี้ฉันจะไม่รู้ว่านายเป็นอะไรไป”
“แต่ถึงยังไงจะโกรธแค่ไหน นายก็ไม่ควรพูดจาไม่ให้เกียรติกันแบบนี้ หวั่นเอ๋อเมื่อคืนดื่มไปไม่น้อย ตอนนี้นายควรจะดูแลเธอให้ดีสิ!”
สิ้นเสียงเขา หลี่จื่อเหิงกลับหัวเราะออกมา
“นายใส่ใจขนาดนี้ งั้นนายดูแลเธอแทนฉันแล้วกัน ยังไงซะเมียของคนอื่นน่ะ ผู้ชายคนไหนจะไม่ชอบล่ะ?”
“โดยเฉพาะเมียสวย หุ่นดี แถมยังประสบความสำเร็จในหน้าที่การงาน!”
พูดพลาง หลี่จื่อเหิงก็กวาดตามองเจียงหวั่นที่ยังไม่ได้สติ
เจียงหวั่นสวย หุ่นก็ดี อกอวบก้นงอน เซ็กซี่มาก
แต่ตอนนี้ แววตาที่หลี่จื่อเหิงมองเจียงหวั่นไม่มีความรัก มีแต่ความรังเกียจไม่มีที่สิ้นสุด
เฉิงเฮ่าขมวดคิ้ว น้ำเสียงแฝงความโกรธ เขาตำหนิว่า “หลี่จื่อเหิง นายพูดแบบนี้หมายความว่าไง? นายจะสงสัยฉันก็ช่าง แต่จะสงสัยหวั่นเอ๋อได้ยังไง? หรือนายคิดว่าหวั่นเอ๋อจะทำเรื่องนอกใจนาย…”
ไม่ทันที่เฉิงเฮ่าจะพูดจบ จู่ ๆ เจียงหวั่นก็เอ่ยขึ้น
“ไม่ต้องอธิบาย!”
เจียงหวั่นกัดฟัน จ้องหลี่จื่อเหิงด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความผิดหวัง เสียงของเธอเล็ดลอดออกมาจากซอกฟันว่า “คนที่ใจสกปรก มองอะไรก็สกปรกไปหมด!”
พูดจบ เธอก็จูงเฉิงเฮ่าเดินไปทางห้องพักแขกต่อหน้าหลี่จื่อเหิง
“นายยังไม่หายหวัด แถมยังไม่ได้นอนทั้งคืน วันนี้ก็พักที่ฉันนี่ก่อนนะ! ตอนเที่ยงค่อยไปบริษัทด้วยกัน!”
ระหว่างพูด เจียงหวั่นก็ผลักประตูห้องพักแขกออก
เฉิงเฮ่ามองเจียงหวั่น แล้วหมุนตัวเดินฉับ ๆ มาหยุดตรงหน้าหลี่จื่อเหิง
เขามองหลี่จื่อเหิงจากที่สูงกว่า น้ำเสียงเต็มไปด้วยความเดือดดาล ต่อว่า “หลี่จื่อเหิง นายมันก็แค่ไอ้กระจอก! หวั่นเอ๋อตรากตรำทำงานอยู่ข้างนอก นายช่วยอะไรก็ไม่ได้ ยังจะมาทำตัวแบบนี้กับเธออีก?”
“ถ้าไม่มีเธอทำงานหาเงินอยู่ข้างนอก นายคิดว่านายจะมีชีวิตดี ๆ แบบนี้ได้เหรอ?
“นายรู้ไหมว่ามีคนจีบหวั่นเอ๋ออยู่ข้างนอกมากแค่ไหน แต่เพื่อนาย เธอปฏิเสธหมด ไม่รู้จักบุญคุณยังจะทำตัวแย่กับเธออีก?”
“ตอนนี้ ฉันสั่งให้นายรีบไปขอโทษหวั่นเอ๋อเดี๋ยวนี้!”
ตอนนี้ เฉิงเฮ่าเหมือนกำลังยืนอยู่บนหอคอยศีลธรรม กำลังต่อว่าหลี่จื่อเหิง
เจียงหวั่นยืนอยู่หน้าประตูห้องพักแขก มองดูอยู่เงียบ ๆ ทันใดนั้นขอบตาเธอก็แดงขึ้นมา ราวกับถูกทำร้ายจิตใจอย่างรุนแรง
หลี่จื่อเหิงลุกขึ้นยืนด้วยสีหน้าไร้อารมณ์
ต่อมา เขาก็กำหมัดแน่น แล้วชกไปที่หน้าเฉิงเฮ่าอย่างแรง
“ปั้ก——”
เฉิงเฮ่าดูเหมือนจะไม่คิดว่าหลี่จื่อเหิงจะลงมือ
หมัดนี้เขาหลบไม่ทัน ร่างเซเกือบจะล้ม
“เห่าบ้าอะไรของแก!”
หลี่จื่อเหิงสะบัดข้อมือ แล้วพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา “ไอ้ขยะที่ไปอยู่เมืองนอกไม่ได้ มาหลอกต้มว่าเป็นพวกเรียนนอกกลับมา ใครให้ความกล้าแกมาพ่นคำอวดดีต่อหน้าฉัน?”
“แกคงไม่คิดว่าฉันจะถูกหลอกง่าย ๆ เหมือนผู้หญิงไร้สมองคนนั้นหรอกนะ?”
“ต่อหน้าฉัน แกเก็บเล่ห์เหลี่ยมกระจอก ๆ ไปให้หมดซะดี ๆ ไม่งั้นฉันไม่รังเกียจที่จะจับแกร่อนลงถังขยะหรอก!”
“ยังไงขยะก็สมควรอยู่ในถังขยะ!”
ข้อมูลของเฉิงเฮ่า ถูกส่งมาหลังจากที่แม่วางสายไปแล้ว
ดังนั้น หลี่จื่อเหิงจึงรู้ทุกอย่างเกี่ยวกับเฉิงเฮ่า
แววตาเฉิงเฮ่าฉายแววตื่นตระหนกแล้วก็ไม่ได้พูดอะไรอีก
หลี่จื่อเหิงไม่แม้แต่จะหันไปมองเฉิงเฮ่าอีก เขาเดินตรงไปที่ประตู
ตอนนั้นเอง เจียงหวั่นก็เดินฉับ ๆ เข้ามา แล้วยื่นมือมาขวางหลี่จื่อเหิงไว้
ขอบตาเธอแดงก่ำ จ้องเขม็งมายังหลี่จื่อเหิงด้วยแววตาซับซ้อน กัดฟันถามว่า “นายจะไปไหน?”
หลี่จื่อเหิงหัวเราะน้อย ๆ “ฉันจะไปไหน นายสนใจด้วยเหรอ?”
“นายห้ามไป!”
เจียงหวั่นยื่นมือมาคว้าข้อมือหลี่จื่อเหิง เหมือนกับตอนที่เธอจูงข้อมือเฉิงเฮ่าเมื่อกี้
หลี่จื่อเหิงรู้สึกเหมือนถูกของสกปรกต้องตัว แทบจะทันทีที่เจียงหวั่นจับข้อมือเขาไว้ ก็ปัดมือของเจียงหวั่นออกไปอย่างแรง
“ห้ามไป? หรือเธอยังอยากให้ฉันอยู่เล่น 3P ด้วยรึไง? โทษที เรื่องน่าขยะแขยงแบบนี้ฉันรับไม่ได้!”
พูดจบ หลี่จื่อเหิงก็เดินออกจากประตูไปตรง ๆ
ทิ้งเจียงหวั่นไว้กับสีหน้าที่เต็มไปด้วยความตกตะลึง
เพิ่งจะเดินมาถึงลิฟต์ ก็ได้ยินเสียงดัง “ปัง” มาจากข้างหลัง
นั่นคือเสียงประตูบ้านถูกปิดอย่างแรง
หลี่จื่อเหิงยิ้มเยาะตัวเอง
ในตอนที่ก้าวออกจากประตู เขาเคยจินตนาการว่าเจียงหวั่นจะวิ่งตามออกมาด้วยความห่วงใย
แต่…เจียงหวั่นไม่ได้ทำ!
ใจที่เคยมีความหวัง ก็ตายสนิทเลย
……
……
ออกมาจากอาคารพักอาศัย หลี่จื่อเหิงสูดอากาศบริสุทธิ์เข้าปอดลึก ๆ เฮือกใหญ่ ราวกับอยากจะระบายความรู้สึกอัดอั้นในอกออกไปให้หมด
“กริ๊งกริ๊ง——”
ตอนนั้น เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น
เป็นเบอร์ที่ไม่รู้จัก
หลี่จื่อเหิงกดรับ แล้วยกโทรศัพท์แนบหู ก็ได้ยินเสียงผู้หญิงใสกังวานมาจากปลายสาย
“ขอโทษนะคะ คุณหลี่จื่อเหิงใช่ไหมคะ?”
“ใช่! คุณคือ?”
ได้ยินคำตอบของหลี่จื่อเหิง น้ำเสียงของผู้หญิงในโทรศัพท์ก็เปลี่ยนเป็นตื่นเต้นขึ้นมา
“คุณชายจื่อเหิง ฉันคืออันหย่า ซีอีโอของอวิ๋นไห่ อินเตอร์เทรด ค่ะ ทางสำนักงานใหญ่ให้ฉันติดต่อคุณ เพื่อจัดการเรื่องสัญญาจ้างงานให้คุณค่ะ!”
“ขอถามหน่อยค่ะ คุณชายจื่อเหิง ตอนนี้คุณอยู่ที่ไหน ฉันจะไปรับทันทีเลยค่ะ!”
“คุณแอดเฟยซิ่นมาเลยนะ ผมส่งโลเคชั่นให้ ไอดีเฟยซิ่นก็เบอร์โทรนี่แหละ!”
“ได้เลยค่ะ งั้นคุณชายจื่อเหิงรอสักครู่นะคะ!”
วางสาย ก็มีคำขอเป็นเพื่อนส่งมาทางเฟยซิ่น
หลี่จื่อเหิงกดเพิ่ม แต่สายตากลับถูกดึงดูดด้วยรูปโปรไฟล์ของอีกฝ่าย
“นี่มัน…”
รูปโปรไฟล์เป็นสาวสวยยืนอยู่ข้างรถสปอร์ตเฟอร์รารี่
สาวสวยใส่ชุดเดรสสั้นสีแดง หุ่นสูงโปร่ง ได้สัดส่วน ผมยาวสลวยสวยมาก และมีเสน่ห์มาก
เธอยิ้มอยู่บนใบหน้า แสงแดดส่องลงมาจากด้านข้าง ให้ความรู้สึกสงบงาม
แต่หลี่จื่อเหิงไม่ได้ถูกดึงดูดด้วยความสวยของเธอ แต่เป็นเพราะใบหน้าของเธอทำให้เขาประหลาดใจ
อันหย่า?
ซีอีโอสาวสวยชื่อดังของอวิ๋นเฉิง ด้วยใบหน้าที่โดดเด่นและนิสัยเย็นชา รวมถึงความสามารถในการทำงานที่ยอดเยี่ยม ได้รับการขนานนามจากหนุ่ม ๆ ในอวิ๋นเฉิงว่าเทพธิดาอัน
เธอคือผู้หญิงในฝันของหนุ่ม ๆ ชาวอวิ๋นเฉิงทุกคน
เธอมีคนจีบมากมาย อายุ 26 ปี แต่ยังคงโสดมาตลอด ไม่เคยมีข่าวลือเรื่องชู้สาวเลยสักนิด
ถึงขั้นที่มีคนนินทาลับหลังว่าเธอมีรสนิยมทางเพศผิดปกติ ไม่ชอบผู้ชาย
ว่ากันว่าแม้แต่คนรวยที่สุดในอวิ๋นเฉิงก็ยังจีบเธอ แต่เธอไม่ไว้หน้าเลยแม้แต่น้อย ประกาศออกไปตรง ๆ ว่าเขาไม่ใช่สเปกของเธอ
“อวิ๋นไห่ อินเตอร์เทรด เป็นบริษัทสาขาของแม่เหรอ…”
หลี่จื่อเหิงนิ่งงันไปชั่วขณะ พยายามประมวลผลข้อมูลนี้
แต่พอคิดดูอีกที เขาก็โล่งใจ
มีแม่เป็นเสาหลัก อันหย่าก็ย่อมมี底气 ปฏิเสธการจีบของคนรวยที่สุดในอวิ๋นเฉิงอยู่แล้ว
เพราะเทียบกับแม่ผู้เป็นยักษ์ใหญ่ทางการเงินแล้ว คนรวยที่สุดในอวิ๋นเฉิงก็แค่คนธรรมดาที่พอมีเงินบ้างนิดหน่อยเท่านั้น
รอประมาณสิบนาที รถสปอร์ตเฟอร์รารี่สีแดงคันหนึ่งก็มาจอดเทียบตรงหน้าหลี่จื่อเหิง
ประตูรถเปิดออก อันหย่าสวมชุดสูททำงานเดินฉับ ๆ เข้ามาหา
“คุณชายจื่อเหิง?”
อันหย่ายิ้มหวานให้หลี่จื่อเหิง น้ำเสียงไม่มีการวางตัวห่างเหิน มีแต่ความเป็นกันเอง
ความรู้สึกนั้นเหมือนเธอรู้จักหลี่จื่อเหิงมาก่อน
ทำให้หลี่จื่อเหิงรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย
ทั้งคู่ขึ้นรถ
ระหว่างทางไปบริษัทอวิ๋นไห่ อินเตอร์เทรด หลี่จื่อเหิงก็อดถามข้อข้องใจในใจออกมาไม่ได้
“ประธานอัน ดูเหมือนคุณจะรู้จักผม?”
เขาพูดตรง ๆ
ถามจบ ก็หันไปมองเสี้ยวหน้าด้านข้างของอันหย่า
โครงหน้าของอันหย่าสวยมาก รูปไข่ได้มาตรฐาน คิ้วเรียวโค้ง ตาสองชั้น ดวงตาโตแจ่มใส เวลาจ้องคุณ ดวงตาคู่นั้นเหมือนกำลังพูดได้ มีชีวิตชีวา
“อะแฮ่ม——”
อันหย่ากระแอมเบา ๆ ดูท่าทางอึกอักลังเล
หลี่จื่อเหิงพูดเรียบ ๆ ว่า “มีอะไรก็พูดมา ผมไม่ถือสา!”
ได้ยินดังนั้น อันหย่าลังเลเล็กน้อย ก่อนจะพูดอะไรที่ทำเอาตกตะลึง “ความจริง ฉันเจอคุณชายจื่อเหิงไม่ต่ำกว่า 10 ครั้งแล้วค่ะ!”