บทที่ 1 ทะลุเข้านิยายจริงเหรอ?!
วินาทีแรกที่เจียงลู่อีได้สติคืนมา ก็ถูกใครบางคนกดลงบนหมอนผ้าแพรลายงดงามอย่างแรง
“อื้อ…”
ริมฝีปากถูกปิดกั้น
ชายหนุ่มจูบอย่างไม่เป็นจังหวะ ปลายลิ้นร้อนผ่าวงัดฟันเธอออก กลิ่นสุราโชยเข้าปากเต็ม ๆ
สมองของเจียงลู่อีดังอื้อ
ทะลุเข้านิยายจริงเหรอ?!
ก่อนตาย เธอทุ่มเงินเก็บทั้งหมด ประมูลชุดแพ็กเกจหรู “ประสบการณ์เป็นสะใภ้แสนรักทะลุเข้านิยายร้อยเปอร์เซ็นต์” จากไลฟ์ในห้องไลฟ์แห่งหนึ่ง
ตอนขอพร เธอตะโกนสุดเสียง
“ข้าอยากเป็นนางเอกเรื่อง 'ของรักในอุ้งมือนายพล' แล้วพลอดรักกับพระเอก! เสพสังวาสทุกค่ำคืน!”
ไม่คิดว่าพอสิ้นลมปั๊บ ก็เข้าเนื้อเรื่องเลย?
“ชะ…ช่วยข้า…ที…”
ชายหนุ่มพึมพำออกมาอย่างคลุมเครือ ลมหายใจร้อนฉ่าพ่นใส่ข้างคอเธอ ร้อนจนเธอสั่นสะท้านเล็กน้อย
ช่วย?
เนื้อเรื่องในนิยายต้นฉบับก็กระโดดเข้ามาในหัวเธอทันที
ฉากเด่นที่พระเอกนางเอกให้คำมั่นสัญญาต่อกัน เสิ่นเจาเหย่ถูกคนวางยา โดนยาปลุกกำหนัดร้ายแรง “ไยเสน่หา” หลังจากงานเลี้ยงในวังก็พลัดหลงเข้ามายังตำหนักข้าง และบังเอิญได้ร่วมหอกับนางเอก
นับแต่นั้นก็เริ่มเรื่องรักที่ขมขื่นลึกซึ้งแบบเธอไล่เขาหนี
ดูสถานการณ์ตรงหน้า ทั้งกลิ่นสุรา กลิ่นยา ร่างกายที่ร้อนระอุของชายหนุ่ม และการกระทำที่ร้อนรน…
ตรงเป๊ะ! ตรงหมดเลย!
เจียงลู่อีใจเต้นระทึก
บริการนี่มันดีจริง! วินาทีแรกที่ทะลุเข้านิยาย ก็พุ่งตรงมาที่จุดสำคัญของเนื้อเรื่องเลย!
จะเขียนรีวิวห้าดาวคุกเข่าขอบคุณนะ!
“ร้อนจัง…”
ชายหนุ่มที่ทับอยู่บนตัวเธอยิ่งร้อนรน จูบจากริมฝีปากเลื่อนมาที่คาง แล้วไล่ลงไปตามลำคอ มือก็เริ่มซุกซนสอดเข้าไปในเสื้อของเธอ
เจียงลู่อีสูดลมหายใจลึก พยายามนึกถึงปฏิกิริยาที่นางเอกควรมีในตอนนี้ตามเรื่องเดิม
เขินอาย? กลัว?
หรือครึ่งผลักครึ่งดึง ทำท่าปฏิเสธแต่ก็เปิดทาง?
ไม่
เจียงลู่อีตัดสินใจเพิ่มความเข้าใจของตัวเองเข้าไป
ยังไงตอนจบก็เป็นรักหวานแหวว ถ้าระหว่างทางรุกบ้าง บางทีอาจจะทำให้เนื้อเรื่องเดินหน้าเข้าสู่主线เร็วขึ้นด้วย
ดังนั้นเธอจึงใจเด็ด บิดเอวออกแรง
ฉวยจังหวะที่ชายหนุ่มกำลังสับสน พลิกตัวกลับขึ้นมาอยู่ข้างบน กดเขาลงแล้วเปลี่ยนเป็นฝ่ายรุก
อาศัยแสงจันทร์จาง ๆ ที่ส่องลอดเข้ามาทางหน้าต่าง ในที่สุดเธอก็มองเห็นใบหน้าของชายหนุ่มได้อย่างชัดเจน
ลมหายใจชะงักไปโดยไม่รู้ตัว
คิ้วคมดั่งกระบี่ สันจมูกโด่ง ริมฝีปากบางระเรื่อด้วยสีแดงฉานจากราคะ ตอนนี้กำลังอ้าเล็กน้อยหอบหายใจ
ดวงตาคู่หนึ่งหรี่ลง ก้นตาสีแดงก่ำ ดั่งเปลวไฟที่พร้อมจะเขมือบคนทั้งเป็น
รูปงามยิ่งนัก!
ชุดนอนสีดำของเขาหลวมรุ่ย เปิดอ้าถึงหน้าอก ใต้กระดูกไหปลาร้าลงไปเป็นกล้ามอกที่เต่งตึง ลงไปอีก…
เจียงลู่อีกดน้ำลายลงคอ
หุ่นนี่! ในนิยายเขียนว่ามีซิกแพ็กก็ยังน้อยไปนะ ชัด ๆ คือกล้ามเป็นมัด ๆ สลักอยู่บนกระดานซักผ้า แถมมีกล้ามท้องด้านข้างด้วย
เจียงลู่อีตบมือให้รัว ๆ อยู่ในใจ แต่บนใบหน้าพยายามทำเป็นขลาดเขินเหมือนนางเอกในเรื่อง
ยื่นมือเย็นเฉียบออกไป ลูบหน้าผากร้อนผ่าวของเขา ทำตามคำพูดในนิยายที่ตัวเองเคยอ่านมานับครั้งไม่ถ้วน
ก้มลงข้างหูเขา กระซิบแผ่วเบาราวกลิ่นบุปผา
“คุณชายน้อย อย่ากลัวไปเลย…”
เธอรู้สึกว่าร่างกายใต้ร่างนั้นแข็งทื่อไปในพริบตา
เจียงลู่อียิ่งได้ใจ คำพูดยิ่งไหลลื่น “ข้ามาช่วยท่านถอนพิษเดี๋ยวนี้…”
พูดพลางปลายนิ้วก็ลูบไปตามกล้ามท้องที่เป็นมัด ๆ ของเขา ไล่ตามร่องกล้ามท้องด้านข้าง ค่อย ๆ เลื่อนลงไป
สัมผัสดีจนเธอแทบจะครางออกมา
ในที่สุด ปลายนิ้วก็เกี่ยวเข้ากับขอบกางเกงที่หลวม ๆ ของเขา
กำลังจะดึงลง…
“ปัง! ปัง! ปัง!”
เสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย ตามด้วยเสียงชายคนหนึ่งที่จงใจลดเสียงลง
“อ๋อง ท่านยังดีอยู่หรือไม่? กระหม่อมได้ยินเสียงในห้อง เกรงว่าท่านอ๋องจะไม่สบายหรือ?”
อ๋อง?
อ๋องอะไร?
เลือดทั่วร่างของเจียงลู่อีแข็งตัวทันที
พระเอกคือทายาทโหวหย่งอัน ได้รับยศนายพลตั้งแต่อายุยังน้อยเพราะความชอบจากกองทัพ ไม่ใช่ท่านอ๋องอะไร…
ในนิยายต้นฉบับ มีอ๋องอยู่คนเดียว
คือพระปิตุลาของฮ่องเต้องค์ปัจจุบัน อายุยังน้อยแต่กุมอำนาจใหญ่โต ภายหลังลอบปลงพระชนม์หลานชิงบัลลังก์ สังหารเชื้อพระวงศ์สามสิบเจ็ดคน ฝีมือโหดเหี้ยมอำมหิต
สุดท้ายช่วงท้ายเรื่อง ถูกพระเอกเสิ่นเจาเหย่จับได้ด้วยตัวเอง และจับทำเป็นคนท่อนซุง…
ไอ้บ้าตัวร้าย อ๋องเจาเยี่ยนเฉิน
เจียงลู่อียังคงค้างอยู่กับที่ นิ้วมือยังคงเกี่ยวอยู่กับขอบกางเกงของเขา แต่ทั้งร่างราวกับตกลงไปในถ้ำน้ำแข็ง
“ท่าน…” เธอก้มลงมองชายหนุ่มใต้ร่าง น้ำเสียงแหบพร่าสั่นเครือ “ท่านไม่ใช่เสิ่นเจาเหย่เหรอ?”
ชายหนุ่มไม่ตอบ
เพียงพลิกร่างอย่างแรงครั้งหนึ่ง ฟ้าดินหมุนติ้ว ร่างที่หนักอึ้งก็กักขังเธอไว้อย่างหนาแน่นอีกครั้ง
จูบที่ดุดันกว่าเดิมร่วงลงมา ไม่ใช่ความสับสนอลหม่านอีกแล้ว แต่แฝงไว้ด้วยความดุร้ายน่ากลัว
“ไม่ใช่ว่าจะช่วยถอนพิษให้ข้าหรอกหรือ?”
“ทำไมหยุดเล่า?”
ฝ่ามือสอดเข้ามาทางแขนเสื้อกว้างของเธออย่างหยาบกร้าน ไล่ไปตามแขนด้านในที่เรียบลื่น พุ่งตรงเข้าไปข้างใน
“อื้อ! เดี๋ยวก่อน…”
เจียงลู่อีตกใจจนวิญญาณแทบหลุด
อะไรกัน?
เธอตั้งใจมาหาพระเอกชัด ๆ ไฉนจึงพลัดไปอยู่บนเตียงของตัวร้ายได้??
ทะลุเข้านิยายนี่มีส่งของผิดด้วยเหรอ?
ขณะกำลังคิดฟุ้งซ่าน มือของชายหนุ่มก็เลื่อนมาถึงหน้าอกของเธอ คั่นอยู่เพียงผ้าซิ่นบาง ๆ สีชาด กอบกุมความอ่อนนุ่มหนึ่งกลุ่ม
“อ๊ะ!”
เจียงลู่อีสะดุ้งเฮือก
ในความลนลาน มือไปโดนแจกันใบหนึ่งที่หัวเตียง จึงคว้าขึ้นมาฟาดใส่ท้ายทอยของชายหนุ่ม
“ปัง!”
แจกันแตกกระจายตามเสียง
การกระทำของชายหนุ่มหยุดชะงักทันที จากนั้นร่างก็อ่อนระทวย น้ำหนักทั้งหมดก็ทับลงมา
เจียงลู่อีผลักเขาออกอย่างแรง กลิ้งตกจากเตียง คว้าเสื้อคลุมที่กองอยู่บนพื้นมาพันรวบร่างตัวเอง
องครักษ์หน้าประตูได้ยินเสียงอย่างชัดเจนแล้ว “อ๋อง? ท่านอ๋อง! ท่านไม่เป็นไรนะ? กระหม่อมขอเข้าไป!”
เสียงแกนประตูหมุนก็ดังขึ้นตามมา
เจียงลู่อีไม่สนใจหารองเท้าแล้ว เดินเท้าเปล่ากระโจนไปที่หน้าต่างอีกฟากของห้อง พลิกตัวกระโดดออกไป
เบื้องหลัง ประตูห้องถูกผลักออกแทบจะพร้อมกัน
“ท่านอ๋อง!”
เว่ยเฟิง องครักษ์ พุ่งเข้ามา อาศัยแสงไฟจากนอกชานมองเห็นนายของตนหมดสติอยู่ข้างเตียงที่รกรุงรัง ด้านหลังศีรษะมีสีแดงเข้มสะดุดตา
ใจเขาหวาดผวา ก้าวพรวดเข้าไปประคองทันที
“เกิดอะไรขึ้น?”
เยี่ยนเฉินถูกเว่ยเฟิงประคองให้นั่งขึ้น สมองที่สับสนเพราะฤทธิ์ยาก็ถูกความเจ็บปวดอย่างแรงปลุกให้รู้สึกตัวขึ้นบ้างเล็กน้อย
ความทรงจำแตกกระจายก็ไหลบ่าเข้ามา
ร่างที่อ่อนนุ่มร้อนระอุ สัมผัสที่เงอะงะแต่กล้าบ้าบิ่น ประโยคที่จงใจออดอ้อนว่า “คุณชายน้อยอย่ากลัวเลย”…
และสุดท้าย การโจมตีที่ไม่ปรานีปราศรัยเลยสักนิด
เขายกมือขึ้นสัมผัสจุดที่เจ็บ ปลายนิ้วแตะเข้ากับความหนืดลื่น นำมาตรงหน้าดู เต็มมือแดงฉาน
“ฮื๊อ…”
ประกายราคะในดวงตายังไม่ทันจาง ก็แฝงไปด้วยความดุร้าย
“ไป นำตัวนางกลับมาให้ข้า”
เว่ยเฟิงมองสีหน้าที่ซีดเซียวของนายและแผลที่ยังมีเลือดซึม ใบหน้าเผยความลังเล
“แต่แผลของท่าน…”
“เร็วเข้า!”
เยี่ยนเฉินกวาดสายตาเย็นชาจ้องไป
เว่ยเฟิงไม่กล้าทัดทานอีก รีบประสานมือรับคำสั่งทันที “ขอรับ กระหม่อมไปเดี๋ยวนี้!”
ร่างพลันหายวับ กระโจนออกทางหน้าต่างบานเดียวกับที่เจียงลู่อีหนีไป ไล่ตามเข้าไปในความมืดมิด
ในเวลาเดียวกัน
ใต้กำแพงสูงแห่งหนึ่งของจวนอ๋อง เจียงลู่อีกำลังใช้ทั้งมือทั้งเท้ามุดเข้าไปในรูสุนัข กัดฟันกรอดบีบตัวออกมา
“พ่อค้าชั่ว! นักต้มตุ๋นชาติชั่ว! ประสบการณ์ทะลุเข้านิยายร้อยเปอร์เซ็นต์อะไรกัน? ประสบการณ์ทะลุผิดเรื่องร้อยเปอร์เซ็นต์ชัด ๆ!”
“ข้าจะเขียนรีวิวสามหมื่นคำ! ไม่ สามแสนคำ! พ่วงภาพหน้าจอตารางเก้าช่องไปแปะประจานห้องไลฟ์พวกแก!”
ขณะที่เธอกำลังสบถอย่างเมามัน เบื้องหน้าก็พลันปรากฏหน้าต่างแชทกึ่งโปร่งแสงลอยขึ้นมาตรงหน้า
【คุณหนูหัวใจการบริการ】: คุณคะ...