เจียงหน่วนไม่ได้มองเจียงเช่อ
ในร้านปิ้งย่างผู้คนอึกทึก โต๊ะข้างๆ พูดคุยกันเสียงดัง อากาศเต็มไปด้วยกลิ่นเนื้อถูกย่างบนเตาถ่าน เสียงดังจนหูอื้อ
แต่ที่เจียงหน่วนได้ยิน มีเพียงเสียงหัวใจของตัวเอง
ถ้าเป็นก่อนทะลุมิติ นี่คือบทนำของการสารภาพรักระดับตำรา
เดินเล่นด้วยกัน จดจำว่าเธอชอบเนื้อสุกแบบไหน เช็ดคราบซอสที่มุมปากให้เธอ ไล่คนที่เข้ามาเกาะแกะ แล้วถามเธอว่า "ฉันในสายตาเธอคืออะไร"
ถ้าเพื่อนร่วมห้องอยู่ด้วย คงกรี๊ดลั่นไปแล้ว
แต่นี่ไม่ใช่ก่อนทะลุมิติ
ในโลกที่บิดเบี้ยว เต็มไปด้วยเลือดและการเข่นฆ่าแบบนี้
พื้นเพของความสัมพันธ์ระหว่างพวกเขา ตั้งแต่แรกเริ่มก็ไม่ปกติ
เงียบไปสองวินาที
เจียงหน่วนค่อยๆ วางช้อนลง
"พี่ชาย?"
เธอยิ้ม รอยยิ้มนั้นแฝงการเยาะเย้ยตัวเองเล็กน้อย
"เจียงเช่อ นายคิดว่าเรา...ถือเป็นความสัมพันธ์ปกติไหม?"
สายตาของเธอตกลงบนกระทะย่าง
ถ่านไฟกำลังลุกโชน เนื้อที่เพิ่งวางลงไปมีน้ำมันหยดลงบนถ่าน ส่งเสียงฉ่าๆ ลอยควันขาวจางๆ
ขอบชิ้นนั้นเริ่มดำไหม้เกินไปแล้ว แอบมีกลิ่นขมลอยออกมา
ไม่มีใครพลิกมัน
"บนความสัมพันธ์แบบนี้ การมาถกกันว่า 'เหมือนพี่ชายไหม' แบบนี้ นายไม่คิดว่า..."
เธอหยุดไปครู่หนึ่ง
"มันฟุ่มเฟือยไปหน่อยเหรอ?"
เมื่อเสียงพูดจบลง เสียงรอบข้างเหมือนถูกกดปุ่มหยุดชั่วคราว เงียบผิดปกติ
สีหน้าของเจียงเช่อแข็งทื่อทันที
ในดวงตาคู่นั้นที่เคยเต็มไปด้วยแสงแดด มีบางอย่างกำลังเลือนหายไปอย่างรวดเร็ว