ลู่ฉือเยี่ยนกวาดตามองก้อนเนื้อยังกระดุกกระดิกอยู่ ก่อนหันไปทางฉีซุ่ย
“มีข่าวจากฉีเหนียนบ้างไหม”
ฉีซุ่ยกำลังจะอ้าปากพูด เหตุผิดปกติก็บังเกิด
“ติ๋ง”
เสียงหยดน้ำแผ่วเบาดังขึ้นในทางเดินอันเงียบสงัด ถูกขยายจนดังกังวาน
เจียงหน่วนเงยหน้าขึ้นทันควัน
มอนสเตอร์ตัวหนึ่งซึ่งใหญ่กว่าฝูงหมาล่าเมื่อครู่ถึงหนึ่งเท่าตัว มีหนามแหลมสีดำปกคลุมทั่วร่าง ไม่รู้ว่าหลอมรวมเข้ากับเมือกเหนียวบนเพดานตั้งแต่เมื่อไหร่
มันห้อยหัวอยู่เหนือศีรษะเจียงหน่วนพอดี ปากอ้ากว้างจนฉีกถึงใบหูชี้ตรงลงมายังกระหม่อมของเธอ พิษเหลวสีเขียวหม่นหยดหนึ่งหยาดยาวเป็นสาย ตกลงข้างเท้าเธอ
มันเฝ้ารอมาตลอด
รอจังหวะที่ทุกคนหย่อนยามเพียงเสี้ยววินาทีนี้
“โฮก!”
ขาทั้งสี่ถีบเพดานอย่างแรง เจ้าสิ่งนั้นถาโถมลงมาตรง ๆ!
เขี้ยวของมอนสเตอร์ พิษที่หยดย้อย สะท้อนอยู่ในม่านตาของเจียงหน่วน
เธออยากหลบ สมองสั่งการอย่างบ้าคลั่ง แต่สองขากลับแข็งทื่อคาที่ ขยับไม่ได้แม้แต่นิด
เธอหลับตาลงอย่างสิ้นหวัง รอรับความเจ็บปวดรวดร้าวจากการถูกฉีกทึ้ง
“ฉึบ——”
เสียงทื่อตันของร่างถูกแทงทะลุดังก้องข้างหู
ความเจ็บปวดสาหัสที่คาดไว้ไม่มาถึง สิ่งที่มาแทนคือของเหลวอุ่น ๆ ปนกลิ่นคาวเลือดรุนแรงจัด สาดกระเซ็นใส่แก้มของเธอ
ขนตาเจียงหน่วนสั่นระริก เธอเบิกตากว้างในทันใด
เยี่ยเชวี่ยยืนอยู่ตรงหน้าเธอ
เขาไม่มีเวลาแม้แต่จะยกปืนในมือขึ้นมาด้วยซ้ำ
ในชั่วพริบตาที่มอนสเตอร์ตะครุบลงมา สไนเปอร์ผู้นี้ใช้แขนซ้ายของตัวเอง เข้าขวางเหนือศีรษะเจียงหน่วนอย่างไม่ลังเล
หนามกระดูกพิษสองเล่มของมอนสเตอร์ แทงทะลุปลายแขนของเยี่ยเชวี่ยจนหมด
ปลายหนามแหลมคมทะลุออกมาจากแขนด้านใน ห่างจากปลายจมูกเจียงหน่วนเพียงไม่กี่เซนติเมตร
เลือดสดพุ่งกระฉูดตามหนามกระดูก สาดเต็มหน้าเธอ
ร้อนผ่าว
นั่นมัน… เลือดของคนเป็น
ลมหายใจของเจียงหน่วนในวินาทีนั้นหยุดชะงักไปโดยสิ้นเชิง
เธอมองปลายกระดูกสีขาวซีดที่ทะลุปลายแขนเยี่ยเชวี่ยออกมา พร้อมกับเลือดของเขาที่หยดติ๋ง ๆ อย่างเหม่อลอย สมองแทบจะประมวลผลไม่ได้
ทว่าเยี่ยเชวี่ยกลับไม่แม้แต่จะย่นคิ้ว
ดวงตาดำสนิทคู่นั้นจับจ้องมอนสเตอร์ที่อยู่ใกล้แค่เอื้อม เขาใช้มือขวาชักมีดสั้นจากข้างเอว
พลิกข้อมือ ฟันกราด