เจียงหน่วนมองสภาพแวดล้อมรอบตัวด้วยความสงสัย
ตึกสูงเสียดฟ้าที่ตั้งเรียงรายแทรกเข้าสู่สายตา ยามราตรีของเมืองนี้เพิ่งเริ่มต้น ผนังม่านกระจกแนวตั้งสะท้อนภาพเมฆที่เคลื่อนตัวและเส้นขอบของกลุ่มอาคารไกลๆ ให้แตกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยนับไม่ถ้วน แถบแสงสีสันฉูดฉาดพันเกี่ยวอยู่บนนั้น
ถนนลาดยางเปียกชุ่มจากฝนที่เพิ่งตก แอ่งน้ำสะท้อนเงาแสงบิดเบี้ยวพร่างพราย ทอดยาวเป็นทางเรียว
ทิวทัศน์ทำให้เธอรู้สึกคุ้นเคยอย่างประหลาด แต่ก็แฝงความแปลกหน้า
ที่คุ้นเคยก็เพราะรูปแบบสถาปัตยกรรมเหล่านี้คล้ายกับเมืองจิงกั่งอยู่บ้าง
ที่แปลกหน้าก็เพราะอาคารเหล่านี้ดูไม่มีความทรุดโทรมที่เกิดจากการถูกเขตหวงห้ามกัดกินมากนัก มีเพียงบางส่วนที่ปรากฏร่องรอยความเสียหาย
เธออยากกำมือของคนข้างๆ ให้แน่น แต่กลับคว้าได้เพียงความว่างเปล่า
“ฉีซุ่ย? เจียงเช่อ?”
เจียงหน่วนหันขวับไป ด้านหลังว่างเปล่า
ปากตรอกมีเพียงแสงไฟถนนสีส้มจางๆ และเสียงคนดังแว่วมาแต่ไกล
หัวใจเธอวูบหนัก เพื่อหลีกเลี่ยงมิติในเขตหวงห้ามปั่นป่วน ก่อนเข้ามาเธอกำมือของฉีซุ่ยและเจียงเช่อไว้แน่นชัดๆ
ทั้งสามคนก้าวเข้าไปในหมอกสีเทานั่นพร้อมกัน… อย่างมากก็แค่เธอเองที่ก้าวช้ากว่าไปหนึ่งก้าว
ตอนนี้เหลือเพียงเธอคนเดียว
เจียงหน่วนบังคับให้ตัวเองสงบ กวาดตามองรอบๆ อย่างรวดเร็ว
นี่คือถนนสายหนึ่งที่ไม่กว้างนัก สองข้างทางเรียงรายด้วยร้านค้า ป้ายไฟกระพริบเป็นตัวอักษรสีต่างๆ
ในอากาศไม่มีกลิ่นคาวเลือดและฝุ่นละอองที่คุ้นเคย กลับลอยคลุ้งด้วย… กลิ่นหอมของอาหารบางอย่าง
ริมทางมีผู้คนเดินผ่าน สวมเสื้อผ้าสะอาดเรียบร้อย ฝีเท้าสบายๆ
นี่ไม่ใช่จิงกั่งที่เธอคุ้นเคย
อย่างน้อยก็ไม่ใช่ในความทรงจำของเธอ
“แค่ก…” เธอไอเบาๆ ยกมือขึ้นลูบใบหน้า หน้ากากยุทธวิธีแบบปิดครึ่งหน้ายังอยู่ ก่อนเข้าสู่เขตหวงห้ามทุกคนสวมสิ่งนี้ ป้องกันก๊าซไม่ทราบชนิด
หน้ากากปิดใบหน้าครึ่งล่างของเธอ เผยเพียงดวงตาคู่หนึ่ง
บนถนนมีผู้คนสัญจรประปราย บางคนหันมามองเธอ ในแววตาเต็มไปด้วยความระแวงชัดเจน
เจียงหน่วนหลบสายตาระแวงพวกนั้น ซ่อนตัวเข้าไปในเงามุมถนน
ผิดปกติ