"ปัง——"
เจียงหน่วนถือปืนพกสีดำด้วยมือทั้งสองข้าง เล็งไปยังเป้ากลางด้านหน้า ลั่นไก
แรงถีบมหาศาลทำให้อุ้งมือเธอชาไปหมด กระสุนปะทะเข้ากับวงด้านนอกของเป้า
นี่เป็นแม็กกาซีนชุดที่สามที่เธอยิงจนหมดแล้ว วันแรกหลังจากฟื้นตัวเต็มที่ เธอถูกหลี่ฉือเยี่ยนโยนเข้ามาในสนามฝึกทันที
ก็เธอขอร้องเรียนการต่อสู้เองนี่
มือข้างหนึ่งยื่นมาจากด้านหลัง แทรกเข้าร่องนิ้วเธออย่างบังคับ ประสานสิบนิ้วเข้าด้วยกัน
ฉีเหนียนแนบชิดจากด้านหลัง อุณหภูมิกายแผ่ผ่านชุดฝึกเนื้อบาง
เขาก้มศีรษะ ริมฝีปากแตะใบหูเธอ เสียงเจือแววเยาะเย้ยเกียจคร้าน "แม้แต่ปืนยังจับไม่มั่น ถ้าเจออันตรายจริง จะร้องไห้ยอมแพ้เลยรึไง"
เจียงหน่วนหดคอ น้ำหนักปากกระบอกปืนนิ่งขึ้นเพราะมือเขาประคอง แต่ทั้งตัวเธอกลับแข็งทื่อ
เธออยากโน้มตัวไปด้านหน้า หนีโค้ชที่ใกล้ชิดเกินไปผู้นี้
นึกว่าผู้กองจะให้เยี่ยเชวี่ยมาสอนยิงปืน เพราะเยี่ยเชวี่ยคือสไนเปอร์ แม่นปืนที่สุด ไม่นึกว่าจะเป็นเจ้าหมอนี่ที่เกกมะเหรกที่สุด
น่าหมั่นไส้ชะมัด
มือที่ว่างของฉีเหนียนบีบเอวอ่อนเธอโดยตรง กดเธอทั้งตัวกลับเข้ามาในอ้อมกอด ให้เธอแนบชิดเขามากขึ้น
"ดิ้นอะไร" ลมหายใจเขาเป่ารดข้างลำคอเธอ "ตาจ้องด้านหน้าไว้"
เจียงหน่วนจำต้องจ้องเป้าด้านหน้าอย่างเกร็ง
เขาจับมือเธอยกปืนขึ้นอีกครั้ง นิ้วยาวเรียวหุ้มนิ้วชี้ของเธอ ลั่นไกโดยไม่ลังเล
กระสุนเข้าเป้ากลาง
เจียงหน่วนสะท้านจนแขนระบมเพราะแรงถีบมหาศาล ฉีเหนียนกลับเหมือนเจอของเล่นสนุก ฉวยโอกาสก้มศีรษะ กัดติ่งหูเธอทีหนึ่ง ไม่หนักไม่เบา
เจียงหน่วนสะดุ้งโหยงทั้งตัว แทบเหวี่ยงปืนหลุดมือ
"เก็บสีหน้าติดสัดนั่นซะ"
เสียงเคร่งเย็นดังมาจากประตูทางเข้า เสิ่นอู้ผลักประตูสนามฝึกเข้ามา
"ผู้กองให้พวกนายไปห้องประชุม"
ฉีเหนียนปล่อยเอวเจียงหน่วน ยืดตัวตรง
อารมณ์ถูกตัดบททำให้เขาหงุดหงิดยิ่ง เขาเลิกคิ้วมองไป
"นี่นายอิจฉาฉันมีโอกาสชี้แนะแนบชิดสินะ ท่านหัวหน้าข่าวกรอง"