แต่... จะหนีได้อย่างไร?
นิ้วของเธอแตะไปที่ปลอกคอใต้ปกเสื้ออย่างไม่รู้ตัว
ด้านนอกคลินิก ฝนตกหนักราวกับฟ้ากำลังเทน้ำลงมา กระหน่ำใส่หลังคาคลินิกทรุดโทรมจนเกิดเสียงกัมปนาท
ในอากาศอบอวลด้วยกลิ่นยาฆ่าเชื้อและกลิ่นเหม็นเน่าของเนื้อหนัง
เจียงหน่วนปล่อยมือพี่โจวออกจนสุด แล้วกวาดตามองผ่านทางเดินสลัวไปยังทางเข้าคลินิก
เยี่ยเชวี่ยยืนพิงประตูกระจกที่ง่อนแง่น กอดอก ไม่แม้แต่จะก้าวเข้ามาข้างใน
เขาไม่จำเป็นต้องเข้ามา
ชายที่สามารถยิงหัวแตกได้จากระยะหนึ่งกิโลเมตร
ในเขตหวงห้ามของอุโมงค์ที่มืดสลัว เขายิงกลับหลังสามนัด สามทิศทาง สามศพ แม่นยำเหมือนกับวัดขนาดมาล่วงหน้า
ข้างนอกฝนตกหนัก แต่สายตาของเขาเจาะทะลุทางเดินมืดสลัวมาจับจ้องที่เธอ
เจียงหน่วนรู้สึกว่าฝ่ามือตัวเองเต็มไปด้วยเหงื่อเย็นเยียบ แนบติดกับหลังมือของพี่โจวอย่างเหนอะหนะ
จะหายไปต่อหน้าต่อตาเขาได้อย่างไร?
พี่โจวดูเหมือนจะมองความกังวลของเธอออก เช็ดน้ำตาบนใบหน้าแล้วลดเสียงลงต่ำมาก
"รอก่อน ดูฉันนะ"
พูดจบเธอก็ลุกขึ้น แล้วรีบเดินเข้าไปในห้องตรวจห้องหนึ่งที่อยู่ฝั่งตรงข้ามทางเดิน เปิดประตูเข้าไป แล้วปิดประตูเบาๆ ตามหลัง
เจียงหน่วนยืนแข็งอยู่กับที่ หัวใจเต้นราวกับกลองรบ
เยี่ยเชวี่ยที่ปากทางคลินิกสัมผัสได้ถึงความเคลื่อนไหว สายตาที่กดดันอย่างรุนแรงนั้นกวาดมาเหมือนกับมีตัวตนจริง
แม้จะคั่นด้วยทางเดินมืดสลัวที่ยาวกว่าสิบเมตร เจียงหน่วนก็ยังรู้สึกได้ถึงความเย็นชาและอยากรู้อยากเห็นในแววตาคู่นั้น