ลู่ฉือเยี่ยนประสานมือไว้ใต้คาง มองไปที่เยี่ยเชวี่ยและเสิ่นอู้
“พวกนายสองคนไปกับเธอที่ตระกูลไป๋ เธอพบใครบ้าง พูดอะไรไป กินอะไรเข้าไป…”
เขาหยุดไปครู่หนึ่ง
ในชั่วขณะนั้น อำนาจหัวหน้าทีมของเขาจางลงเล็กน้อย มีบางอย่างยากจะอธิบายเข้ามาแทนที่
“รายงานทุกสิ่งทุกอย่างให้ฉันทุกคืน”
แผ่นหลังของเจียงหน่วนเกร็งตึง
น้ำเสียงของลู่ฉือเยี่ยนไม่เหมือนสั่งงาน แต่เหมือนตั้งกฎควบคุมนักโทษ
เสิ่นอู้พิงพนักเก้าอี้ ปรบมือช้า ๆ สองสามที “หัวหน้า อยากให้ผมนับด้วยไหมว่าเธอเคี้ยวอาหารแต่ละคำกี่ที”
เจียงเช่อที่อยู่ข้าง ๆ ยักไหล่ กลั้นหัวเราะจนหน้าแดง
ลู่ฉือเยี่ยนมองเสิ่นอู้ สีหน้าไม่เปลี่ยน
“ถ้านายคิดว่าจำเป็น ก็เพิ่มได้”
“…”
รอยยิ้มล้อเลียนบนใบหน้าเสิ่นอู้แข็งค้าง แล้วค่อย ๆ จางหายไป
“หัวหน้าพูดจริงหรือ”
ลู่ฉือเยี่ยนไม่ตอบ ปิดเอกสารตรงหน้า
นี่คือเอาจริง
นิ้วของเจียงหน่วนกุมแก้วบนโต๊ะ ความอุ่นของแก้วค่อย ๆ เย็นลง กระทบกับไอเย็นที่คืบคลานขึ้นจากหลังคอ
ถูกปกป้อง?
ถูกจับตามอง?
หรือถูกขังในตาข่ายที่มองไม่เห็น ทุกย่างก้าวอยู่ในการควบคุมของคนอื่น?