ของใช้ฝึกซ้อมเหรอ? โยนทิ้งเลย?
เขาพูดด้วยน้ำเสียงน้อยใจแบบนี้ แต่กลับเป็นคำพูดที่ก้าวร้าวได้ยังไง!
ในชั่วพริบตา ความอึดอัดและความประหม่าทั้งหมดของเจียงหน่วนกลายเป็นความกัดฟันกรอด
“นายจงใจวางแผนมานานแล้วใช่ไหม?” เธอกดเสียงถาม “จงใจเสนอให้ใช้วิธีนี้ในการฝึก!”
ในความมืด เขาไม่ได้ปฏิเสธ
เสียงหายใจอยู่ใกล้แค่เอื้อม ร้อนระอุและไม่มั่นคง พัดผ่านผิวหนังข้างลำคอของเธอเป็นจังหวะ
หน้าผากกดลงบนซอกไหล่ของเธอ ตำแหน่งนั้นทำให้กิริยาทั้งหมดของเขาดูราวกับกำลังอดกลั้นความเจ็บปวดมหาศาล หรือไม่ก็กำลังไขว่คว้าหาความเมตตาเล็กๆ น้อยๆ
มือของเจียงหน่วนยังวางบนหน้าอกของเขา เสียงหัวใจเต้นอยู่ใต้ฝ่ามือนั้นเร็วผิดปกติ
เธออยากผลักเขาออก
แต่คำพูดของเขา ใช้เสร็จแล้วก็อยากโยนทิ้งเลยงั้นเหรอ
ถ้าคำนี้มาจากปากของคนอื่น เธอจะรู้สึกว่าไร้สาระ
แต่มาจากปากของเยี่ยเชวี่ย...
"ผมอยากเข้าใกล้คุณ อยู่ข้างๆ คุณ" เสียงของเขาอู้อี้ในซอกไหล่เธอ "นี่คือการวางแผนมานานของผม"
ลมหายใจของเจียงหน่วนหยุดชะงัก