ในเวลาเดียวกัน
บ้านล้อหุ้มเกราะยังคงแล่นตะบึงด้วยความเร็วสูงอยู่บนที่ราบ
ระหว่างทางที่มุ่งหน้าไป จี้จ้างสลัดซอมบี้เตาหลอมไปได้รุ่นแล้วรุ่นเล่า แต่พวกซอมบี้บ้าคลั่งกลับยังคงไล่ตามยานพาหนะมาอย่างไม่ลดละ
แขนขาเรียวยาวของพวกมันบิดสะบัดอย่างบ้าคลั่ง เร่งความเร็วได้อย่างเหลือเชื่อและไล่ตามมาไม่หยุด
แต่พวกมันก็ไม่กล้าเข้าใกล้เกินไป เพราะกลัวถูกปืนกลยิงถล่ม จึงเอาแต่ตามห่าง ๆ ไม่ใกล้ไม่ไกล ราวกับฝูงไฮยีนาที่รอให้สิงโตเสียเลือดจนหมดตัว
เหตุผลที่จัดการซอมบี้บ้าคลั่งพวกนี้ไม่ได้ ก็เป็นเพราะเรดาร์ค้นหาเป้าหมายมีข้อจำกัด
มันล็อกเป้าได้แค่เป้าหมายที่อยู่ในแนวตรง และไม่สามารถคาดการณ์ทิศทางเพื่อยิงดักได้ เมื่อทั้งสองฝ่ายเคลื่อนที่ด้วยความเร็วสูงพร้อมกัน จึงยิงไม่โดนเลยสักนัด
“ถ้าล่อซอมบี้บ้าคลั่งหลายสิบตัวนี่ไปถึงที่นั่นได้ ฝั่งโน้นคงวุ่นวายกันน่าดูเลยใช่ไหม?”
จี้จ้างรู้สึกปวดหัวไม่น้อย เมื่อมีจำนวนมากขนาดนี้ การจัดการซอมบี้บ้าคลั่งก็ยุ่งยากกว่าซอมบี้เตาหลอมมาก
เขาจึงหยิบปืนสไนเปอร์ทีอาร์จี-22 เดินไปยังช่องยิงปืนตรงหน้าต่างด้านหลัง แล้วเริ่มจัดการพวกมันทีละตัว
กระสุนเจาะเกราะมีค่ามาก แถมตอนรถแล่นด้วยความเร็วสูงก็ยากจะรับประกันว่าจะยิงโดน จึงไม่จำเป็นต้องใช้บาร์เรตต์
อย่างไรเสีย เกราะป้องกันของซอมบี้บ้าคลั่งก็ไม่ได้แข็งแกร่ง ใช้ปืนสไนเปอร์ทีอาร์จี-22 ก็เพียงพอแล้ว
“ฟิ้ว——!”
“ฟิ้ว——!”
ภายใต้การเสริมพลังซ้อนกันของ [แก้ไขวิถีกระสุน] และ [ดวงตาอินทรี] จี้จ้างยิงโดนศีรษะของซอมบี้บ้าคลั่งอย่างแม่นยำได้เกือบหนึ่งนัดจากทุกสามนัด