ในตอนนี้
จี้จ้างเปิดช่องแชทขึ้นมา บนนั้นเต็มไปด้วยเสียงร้องโหยหวนด้วยความตื่นตระหนก
“เชี่ย! ฉันใกล้จะต้านไม่ไหวแล้ว! ผู้เชี่ยวชาญคนไหนมาช่วยฉันที! มีค่าตอบแทน!!”
“ให้ตายสิ! ทำไมคืนนี้ซอมบี้ถึงดุขนาดนี้? หน่วยผู้รอดชีวิตของเรามีกำลังยิงหนักขนาดนี้ ยังแทบป้องกันไม่อยู่เลย!”
“ใครก็ได้บอกฉันทีว่าต้องจัดการซอมบี้ก้อนเนื้อยังไง?”
“ต้องยิงหัวเท่านั้นถึงจะได้ผล ยิงโดนตัวมันอย่างเดียว ยิงเป็นร้อยนัดก็ทำอะไรไม่ได้ ไขมันตรงท้องของเจ้าตัวนั้นหนาอย่างน้อยหนึ่งเมตร!”
“อยู่ไกลขนาดนั้นจะยิงหัวได้ยังไง? แถมยังไม่มีแก้ไขวิถีกระสุน ยิงโดนได้ก็นับว่าเก่งแล้ว!”
“จำไว้ให้ดี! ถ้าสู้ไม่ไหวก็อย่าขับรถหนีเอง! ถ้าขับหนีแล้วโดนล้อม รับรองตายแน่! ซอมบี้ก้อนเนื้อชนให้กระเด็นไม่ได้ เมื่อกี้ฉันเห็นกับตาว่ามีคนขับรถชนซอมบี้ก้อนเนื้อเข้าไป รถติดแหง็กจนล้อหน้ากับแชสซีทั้งชุดกระดกขึ้นมาเลย!”
“ฮ่า ๆ ๆ! ใครใช้ให้พวกคุณไม่เข้าร่วมกลุ่มใหญ่ล่ะ พวกหมาป่าเดียวดายกับทีมเล็ก ๆ คราวนี้คงตาสว่างแล้วสินะ?”
“ใครก็ได้รีบมาช่วยฉันที!! ฉันโดนฝูงซอมบี้ล้อมแล้ว!!!”
……
จี้จ้างเหลือบมองจำนวนผู้คนในพื้นที่ตรงมุมขวาบน
ตอนกลางวันยังมีอยู่เก้าหมื่นกว่าคน ตอนนี้จำนวนลดลงต่ำกว่าเก้าหมื่นแล้ว
ไม่ถึงครึ่งชั่วโมง ก็มีคนตายในฝูงซอมบี้ไปแล้วหลายพันคน
เห็นได้ชัดว่าสถานการณ์เลวร้ายขนาดไหน
จี้จ้างทำตามวิธีเมื่อคืน โพสต์ข้อความเสนอการช่วยเหลือแบบมีค่าใช้จ่ายลงบนกระดานสาธารณะ
ทันใดนั้นก็เกิดเสียงวิพากษ์วิจารณ์ขึ้นมากมาย
“ให้ตายสิ! มีผู้เชี่ยวชาญออกมาช่วยเหลืออีกแล้ว!!”