จี้จ้างขับรถขึ้นไปจอดบนที่สูงซึ่งมองเห็นได้ไกลกว่าเดิม ดึงเบรกมือ แล้วเปิดช่องแชทขึ้นมาอ่าน
เมื่อเทียบกับเมื่อคืนที่ทุกคนตึงเครียดราวกับเผชิญศึกใหญ่และวุ่นวายกันไปหมด วันนี้ทุกคนใจเย็นขึ้นไม่น้อย ต่างเตรียมพร้อมรับมือกันเสร็จแล้ว ตอนนี้จึงพากันคุยเล่นและลงโฆษณาในช่องแชท
“ยังมีใครอยากได้ปืนไรเฟิลอีกไหม? รุ่นหายาก ทั้งศูนย์แลกเปลี่ยนยังหาไม่ได้ มีแค่ 5 เหรียญทอง! รับรองว่าโคตรแรง!”
“สมาพันธ์สมรภูมิเปิดรับสมัครต่อเนื่อง! เงื่อนไขคือต้องมีอาวุธปืนอย่างน้อย 2 กระบอก กระสุน 300 นัดขึ้นไป และยานพาหนะที่มีค่าป้องกันระดับ 1 ขึ้นไป จุดนัดพบอยู่แถวทะเลสาบเยว่เยว่ ส่งข้อความส่วนตัวมาหาฉันแล้วจะส่งพิกัดให้ รีบหน่อยก็ดี ใกล้มืดแล้ว!”
“ใครอยากซ่อมยานพาหนะ มาหาฉันที่เขตเหมืองเขาดำได้ ค่าซ่อมครั้งละ 2 เหรียญทอง! รับประกันว่าค่าความทนทานจะฟื้นฟูอย่างน้อย 5%!”
“ให้ตายสิ แพงขนาดนี้เลยเหรอ? ฝั่งหุบเขาแสงสนธยาของเรา ช่างซ่อมคิดครั้งละแค่ 1 เหรียญทองเอง!”
“ไอ้บ้าเอ๊ย! แกเป็นไอ้หน้าไหน กล้ามาหักหน้าฉันบนกระดานสาธารณะ! รู้ไหมว่าฉันเป็นใคร? เคยได้ยินแก๊งมังกรผีแห่งเขตเหมืองเขาดำไหม? พูดมากอีกคำเดียว ระวังฉันจัดการแก!”
“เชอะ! ก็แก๊งมังกรผีของจางตงเจี๋ยนั่นแหละ ชื่อเสียงเหม็นโฉ่ขนาดนั้น ใครไม่เคยได้ยินบ้าง? ถ้าแน่จริงก็ลองมาหุบเขาแสงสนธยาสิ พี่ใหญ่ฉันคือหลี่เจี้ยนกั๋ว ประธานพันธมิตรซานไห่ แกกล้ามาไหมล่ะ?”
“ขำจะตาย พันธมิตรซานไห่ของพวกแกมีแต่คนแก่ คนอ่อนแอ คนพิการ ยังกล้าโผล่หน้าออกมาอีกเหรอ? นอกจากหลี่เจี้ยนกั๋วแล้ว พวกแกมีใครสู้ได้บ้าง? มีแต่คนแก่ เด็ก กับพวกไร้ค่า อีกไม่กี่วันก็โดนคลื่นซอมบี้กลืนกินจนไม่เหลือแม้แต่เศษกระดูก!”
“แกพูดอีกคำสิ!!”
“ให้ตายสิ ทะเลาะกันแล้ว”
“ช่างเถอะ ช่างเถอะ ทุกคนก็ลำบากกันทั้งนั้น”
“ไม่แปลกหรอก สองกิลด์ใหญ่สองวันนี้ปะทะคารมกันไม่หยุด แต่ฉันยืนข้างพันธมิตรซานไห่แน่นอน หลี่เจี้ยนกั๋วยังทำตัวตรงไปตรงมา สองวันนี้ก็รับคนอ่อนแอที่เอาชีวิตรอดตามลำพังไม่ไหวไว้ไม่น้อย ส่วนวิธีทำงานของแก๊งมังกรผีนั่น ฉันไม่กล้าชื่นชมจริง ๆ เหมือนพวกขุนศึกกับโจรเลย”