คร้านจะคิดให้มากความ
เฉินโม่สะบัดพลังวิญญาณครั้งหนึ่ง ไอน้ำบนร่างเจียงชิงเยว่ก็ระเหยแห้ง ก่อนเก็บนางเข้าไปในแหวนเก็บของ
จากนั้นเขาจ้องมองบ่อน้ำที่เต็มเปี่ยมไปด้วย “น้ำศักดิ์สิทธิ์เทียนหลิง” ด้วยแววตาเป็นประกาย
สองมือขยับร่ายเคล็ดวิชาอย่างรวดเร็ว
แล้ววางค่ายกลสังหารอันตรายรอบบ่อหยกขาวทันที!
เมื่อมีค่ายกลนี้อยู่ ต่อให้เป็นพวกมดปลวกบนโลกมนุษย์
แม้แต่ผู้เฒ่าขั้นหยวนอิงมาปรากฏตัว
หากกล้าบุกฝ่าค่ายกลนี้เข้ามา ก็ต้องเจ็บหนักจนหนังถลอก!
เหตุใดเฉินโม่จึงไม่เอาน้ำศักดิ์สิทธิ์ทั้งหมดไปด้วยน่ะหรือ?
เพราะบ่อหยกขาวที่ใช้เก็บน้ำศักดิ์สิทธิ์นั้นไม่ใช่หยกขาวธรรมดา
แต่เป็นหยกเย็นหมื่นปี
การเก็บน้ำศักดิ์สิทธิ์ไว้ในบ่อที่หล่อขึ้นจากหยกเย็น ก็เป็นการบำรุงรักษาน้ำศักดิ์สิทธิ์อย่างหนึ่ง
เมื่อจัดการทุกอย่างเสร็จแล้ว
เสียง “ฟิ้ว!” ดังขึ้น
เฉินโม่ทะยานขึ้นจากพื้น แล้วจากเกาะเผิงไหลไปทันที
…………
ครึ่งชั่วยามต่อมา
สำนักคุนหลุน
เฉินโม่ไปยังห้องของเจียงชิงเยว่ แล้ววางนางลงบนเตียง
จากนั้นเขายกนิ้วแตะอากาศเบา ๆ
วินาทีถัดมา!
มิติภายในห้องพลันบิดเบี้ยว
ต่อมา
ร่างสองร่างก็ถูกกระชากเข้ามาอย่างฝืนใจ
หนึ่งในนั้นคือเซียนแท้อวี้ซวี
ส่วนอีกคนเป็นหญิงงามวัยกลางคนที่ยังคงมีเสน่ห์ สวมชุดนักพรตเรียบหรู
นางคือเมิ่งอวิ๋นเสีย ประมุขสำนักคุนหลุนคนปัจจุบัน!
“หืม?”
“เกิดอะไรขึ้น?”
“ทำไมจู่ ๆ ฉันถึง…ถึงเคลื่อนย้ายพริบตามาได้?”
ขณะนั้นทั้งสองเพิ่งลงมายืนบนพื้น
สีหน้าของแต่ละคนเต็มไปด้วยความงุนงง
เมื่อครู่ยังบำเพ็ญเพียรอยู่แท้ ๆ แค่กะพริบตาก็ย้ายที่มาเสียแล้ว?