เฉินโม่มองเขา ก่อนเอ่ยเสียงเรียบสองคำว่า “พูดมาตรง ๆ เถอะ อยากให้ฉันทำอะไร?”
เว่ยหยงหัวถูมือไปมา ใบหน้าแก่ชราขึ้นสีแดงเรื่ออย่างหาได้ยาก แล้วจึงเอ่ยอย่างระมัดระวัง “ปรมาจารย์รู้จักหลิวเสี่ยวหงใช่ไหมครับ?”
เฉินโม่พยักหน้าเล็กน้อย
หลิวเสี่ยวหงเป็นดาราหญิงรุ่นเก๋า สมัยสาว ๆ เธอโด่งดังไปทั่ววงการ แถมยังสวยมาก
แม้แต่เฉินจั้นกั๋วผู้เป็นพ่อของเขา เมื่อครั้งนั้นก็ยังชื่นชอบเธอมาก
“ปรมาจารย์ ผม... ผมอยากได้เธอครับ” เว่ยหยงหัวลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนพูดออกมาตรง ๆ
เฉินโม่ชะงัก
ถึงกับพูดไม่ออก
เขานึกว่าเว่ยหยงหัวอยากให้ช่วยจัดการคู่แข่งทางธุรกิจเสียอีก
ไม่คิดเลยว่าจะเป็นแค่นี้?
“แน่ใจนะ? เรื่องนี้มีค่าไม่เท่ายาอายุวัฒนะสักเม็ดหรอก” เฉินโม่เลิกคิ้วถาม
“ปรมาจารย์!”
เว่ยหยงหัวถอนหายใจ “ผมแน่ใจครับ นี่เป็นความยึดติดของผม”
“เมื่อ 30 ปีก่อน ผมก็อยากได้เธอแล้ว แต่ตอนนั้นผมจนเกินไป ไม่มีทางเข้าใกล้เธอได้เลย”
“ต่อมาผมตั้งตัวได้แล้ว แต่น่าเสียดาย ต่อให้ทุ่มเงินไปเท่าไรก็ไม่มีทางทำให้เธอยอมคบกับผม เรื่องนี้แทบจะกลายเป็นความยึดติดที่อยู่กับผมมาครึ่งชีวิตแล้วครับ!”
“ปรมาจารย์ ผมไม่ได้ต้องการอะไรอีก ขอแค่เรื่องนี้เรื่องเดียว ได้โปรดช่วยผมด้วยครับ”
เฉินโม่ส่ายหน้า พลางหัวเราะอย่างจนใจ
ความปรารถนาทางโลกีย์ของปุถุชนนี่ช่างยึดติดจนน่าขันจริง ๆ
แต่สำหรับเขาแล้ว เรื่องนี้ง่ายดายยิ่งกว่าพลิกฝ่ามือ
เฉินโม่พลิกมือเบา ๆ ยาเม็ดสีชมพูอ่อนก็ปรากฏขึ้นกลางฝ่ามือ เขาโยนให้เว่ยหยงหัว
“นี่คือยาลุ่มหลงรัก จัดการเอาเองแล้วกัน”
เฉินโม่อธิบายอย่างสงบนิ่ง “แค่ให้เธอกินเข้าไป เธอก็จะตกหลุมรักคุณอย่างหมดใจ ยิ่งเวลาผ่านไปนานเท่าไร ความรักก็ยิ่งลึกซึ้งขึ้น”