ดวงตาคู่งามของเธอจับจ้องเฉินโม่ แววตาค่อย ๆ เลื่อนลอย
“พี่เฉินโม่ พี่ไปบำเพ็ญเซียนมาจริง ๆ เหรอ?”
“ไม่อย่างนั้นล่ะ?” เฉินโม่ย้อนถาม
เจียงอีหนั่วพูดไม่ออก
ไม่อย่างนั้นก็ไม่มีเหตุผลอะไรมาอธิบายได้ว่าทำไมเธอกับเฉินโม่ถึงบินอยู่บนฟ้าได้!
แต่เรื่องทั้งหมดนี้...
ช่างเหมือนฝันเกินไป
เหลือเชื่อเกินไปจริง ๆ
หากไม่ได้ประสบด้วยตัวเอง คงไม่มีทางเชื่อได้เลย
เฉินโม่รู้สึกได้ว่าเธอกำลังมอง จึงก้มลงมองเธอแวบหนึ่งพร้อมรอยยิ้มบาง ๆ “เป็นอะไรไป? เหม่ออะไรอยู่ มีที่ไหนอยากไปไหม?”
“ฉัน... ฉันไม่มีหรอก แล้วพี่ล่ะ?”
“งั้นเราไปเที่ยวชมวิวเดอะบันด์ที่เมืองหูเฉิงกันไหม?” เฉินโม่ครุ่นคิดก่อนเอ่ย
“ได้...” เจียงอีหนั่วพยักหน้าอย่างว่าง่าย น้ำเสียงอ่อนหวาน “พี่เฉินโม่อยากไปไหน ฉันก็ไปทั้งนั้น”
“เกาะให้แน่น”
เฉินโม่หัวเราะเบา ๆ พลังวิญญาณในร่างเริ่มไหลเวียน
ฟิ้ว!
ลำแสงสีทองพุ่งทะยานเร็วขึ้นกลางท้องฟ้ายามค่ำคืน ราวกับดาวตกที่ฉีกผ่านฟากฟ้า มุ่งตรงไปยังเมืองหูเฉิง
เจียงเป่ยอยู่ห่างจากเมืองหูเฉิงไม่น้อย ต่อให้นั่งรถไฟความเร็วสูงที่เร็วที่สุด
ก็ยังต้องใช้เวลาเดินทางถึงหนึ่งชั่วโมง
แต่เมื่อเฉินโม่พาบินเหาะ ใช้เวลาเพียงไม่กี่นาทีเท่านั้น
มหานครนานาชาติอันเจริญรุ่งเรืองถึงขีดสุดแห่งนั้นก็ปรากฏตรงหน้าแล้ว
เพื่อไม่ให้เป็นที่สนใจและทำให้ผู้คนในโลกมนุษย์ตื่นตระหนก
ก่อนลงจอด เฉินโม่ก็ร่ายวิชาพรางกายเล็ก ๆ ขึ้นมาอย่างง่ายดาย