ถึงจะคิดเช่นนั้นอยู่ในใจ
แต่ไม่มีใครกล้าพูดออกมา ยิ่งไม่กล้าวิพากษ์วิจารณ์
นินทาท่านปรมาจารย์เฉิน
ก็เท่ากับรนหาที่ตาย
「อี๋นั่ว รอนานแล้วสินะ」
เฉินโม่หันไปมองเจียงอีหนั่ว น้ำเสียงอ่อนลงเล็กน้อย
「ฉัน…」
เจียงอีหนั่วได้สติกลับมา ความรู้สึกในใจซับซ้อนนัก
แต่เธอไม่ได้แสดงออกมา พยายามฝืนยิ้มหวานให้เขา 「ไม่เป็นไรค่ะ พี่เฉินโม่ ขอแค่พี่ให้ฉันรอ ต่อให้นานแค่ไหนก็ไม่เป็นไร」
เมื่อได้ยินเช่นนั้น เฉินโม่ก็ยิ่งชอบเจียงอีหนั่วมากขึ้น
เด็กคนนี้ดีจริง ๆ
ทั้งว่าง่ายและรู้ความ อีกทั้งหลังจากใช้เวลาร่วมกันมานาน เฉินโม่สัมผัสได้ว่าลึก ๆ แล้วเด็กสาวคนนี้รักเขาสุดหัวใจ
ไม่ว่าจะในโลกบำเพ็ญเซียน หรือบนโลกในเวลานี้
เด็กสาวแบบนี้หาได้ยากจริง ๆ
「อี๋นั่ว」
เฉินโม่พูดกับเจียงอีหนั่วต่อ 「ตอนนี้ฉันจะกลับเขาอวิ๋นอู้ซาน มีธุระต้องจัดการนิดหน่อย」
「เธอจะกลับไปกับฉัน หรือจะอยู่เป็นเพื่อนพี่สาวคืนนี้」
「ฉัน…」
เจียงอีหนั่วเหลือบมองเจียงชิงเยว่ ลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนตอบว่า 「พี่เฉินโม่ ฉันกับพี่ไม่ได้เจอกันมานานมากแล้วค่ะ」
「คืนนี้ฉันขออยู่เป็นเพื่อนพี่สักหน่อยนะคะ」
「ได้ งั้นฉันไปก่อน」เฉินโม่ไม่ได้คัดค้าน
「ค่ะ」เจียงอีหนั่วพยักหน้า
ไม่นานนัก เฉินโม่ก็ไม่พูดอะไรอีก
ร่างของเขาวูบไหว
แล้วหายตัวไปจากห้องจัดเลี้ยงในพริบตา
เมื่อเห็นเฉินโม่จากไป
ทุกคนที่เกร็งจนตัวแข็งจึงค่อย ๆ ผ่อนคลายลง
จากนั้นก็ทยอยกันออกไป
ในเมื่อเฉินโม่ไปแล้ว
เรื่องราวก็เข้าใจกระจ่างแล้ว
อยู่ต่อไปก็ไม่มีประโยชน์ รีบกลับบ้านไปนอนดีกว่า
ในบรรดาคนเหล่านั้น
มีฉู่เทียนสง ประมุขตระกูลฉู่ และฉู่เทียนหาวน้องชายของเขารวมอยู่ด้วย