“สมาคมวิถียุทธ์?”
เมื่อได้ยินคำนี้ แววสนใจพลันวาบผ่านดวงตาของเฉินโม่
ดูเหมือนว่า “วิถียุทธ์” บนโลกจะพัฒนาไปถึงระดับหนึ่งแล้ว
ถึงกับมีองค์กรอย่างสมาคมวิถียุทธ์ด้วยหรือ?
“ใช่”
อาจารย์ใหญ่จางพยักหน้า “แต่นักเรียนเฉินโม่ ไม่ต้องกังวลไป สมาคมวิถียุทธ์ไม่ทำอะไรเธอหรอก แค่สอบถามตามขั้นตอนเท่านั้น”
เฉินโม่พูดไม่ออก
เขาจะกังวลไปทำไม
แค่สงสัยเรื่องสมาคมวิถียุทธ์นิดหน่อยเท่านั้น
“แล้วฉันล่ะ?”
หลินหว่านเอ๋อร์ที่อยู่ข้าง ๆ อดถามไม่ได้ “อาจารย์ใหญ่ คนจากสมาคมวิถียุทธ์จะพาตัวฉันไปด้วยหรือเปล่าคะ?”
อาจารย์ใหญ่จางยิ้ม
แล้วกล่าวว่า “เธอยิ่งไม่ต้องห่วง มีหน้าตาของคุณปู่เธอคอยหนุน ใครจะกล้าพาเธอไปล่ะ?”
“อีกอย่าง เรื่องคุณชายฉู่หายตัวไปเมื่อคืน ผู้นำเบื้องบนสรุปแล้วว่าเป็นฝีมือสิ่งชั่วร้าย ไม่เกี่ยวกับเธอหรือนักเรียนเฉินโม่ วางใจได้เลย”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น หลินหว่านเอ๋อร์จึงค่อยถอนหายใจโล่งอก
ผ่านไปราวสองสามนาที
“ก๊อก ๆ ๆ”
เสียงเคาะประตูดังมาจากด้านนอก
อาจารย์ใหญ่จางรีบลุกขึ้นไปเปิดประตู
ประตูเปิดออก มีคนสามคนเดินเข้ามา
คนที่เดินนำเป็นชายวัยกลางคนอายุราวสี่สิบกว่า
เขาสวมชุดจงซานสีดำเรียบกริบ รูปร่างกำยำ ท่วงท่าผึ่งผาย
ด้านหลังยังมีนักยุทธ์หนุ่มสาวอีกคู่หนึ่งเดินตามมา