…………
เวลาเดียวกัน
ในหมู่เมฆเหนือท้องฟ้าสูงหมื่นเมตร ห่างออกไปหลายร้อยกิโลเมตร
เครื่องบินส่วนตัวสุดหรูที่มีตราเผ่าอักษร “หลง” ประทับอยู่
ภายในห้องโดยสารกว้างขวางหรูหรา บรรยากาศค่อนข้างอึมครึม
มีผู้ฝึกยุทธ์ชั้นยอดที่แผ่กลิ่นอายแข็งแกร่งน่าสะพรึงกลัวนั่งอยู่กว่ายี่สิบคน
ทุกคนล้วนเป็นยอดฝีมือขั้นมหาปรมาจารย์ทั้งสิ้น!
บนโซฟาหนังแท้ตรงส่วนหน้าสุดของห้องโดยสาร
ประมุขมังกรกำลังถือโทรศัพท์ “ท่านประมุขเกาะจาง อีกสิบนาทีข้าก็จะลงจอดที่มหาวิทยาลัยเจียงเป่ยแล้ว ท่าน...”
“มังกรเฒ่า ตอนนี้ข้าอยู่ใกล้มหาวิทยาลัยเจียงเป่ยแล้ว”
เสียงของจางหลิงซงดังมาจากปลายสาย “ในเมื่อเจ้าจะมาถึงในอีกสิบนาที พอลงจอดแล้วก็มารับข้าที่หน้าประตูมหาวิทยาลัย เราเข้าไปพร้อมกัน!”
ประมุขมังกรได้ยินเช่นนั้นก็ยินดีเป็นอย่างยิ่ง
รีบพยักหน้าพร้อมกล่าวด้วยรอยยิ้ม “ขอบคุณท่านประมุขเกาะจาง ตกลง ตามนี้นะ”
“อืม!”
จางหลิงซงขานรับเบา ๆ จากปลายสาย
จากนั้นก็วางสายไป
พอวางสาย สีหน้าปลาบปลื้มของประมุขมังกรก็หายวับไปทันที
เขาสูดหายใจเข้าลึก ๆ
แล้วมองหงไป่เหนียน รองหัวหน้าสำนักงานหลงอู่ที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม
ก่อนถามเสียงขรึมว่า “หัวหน้าหง เทียนสิงกับพวกเขามาถึงหรือยัง?”
หงไป่เหนียนดูเวลาแล้วตอบอย่างนอบน้อม “ประมุขมังกร ดูจากเวลาแล้วพวกเขาน่าจะมาถึงกันแล้ว บางทีตอนนี้อาจอยู่ที่สนามกีฬาแล้วก็ได้”