“ฉันว่าแล้ว คนคงเยอะเกินไปเมื่อกี้ อีหนั่วเลยเขินจนไม่กล้าทักฉัน”
“ถึงได้เปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วมาหาฉันด้วยตัวเอง!”
จ้าวเหวินฟางหายใจหนักขึ้น พลางคิดในใจอย่างลับ ๆ
พอดีกับที่นักศึกษาชายหลายคนข้าง ๆ หัวเราะแล้วหันมามองจ้าวเหวินฟาง
“พี่เหวินฟาง สุดยอดไปเลย! เทพธิดาหลินต้องมาหาพี่แน่ ๆ!”
“นี่มันความรักที่ตอบรับกันทั้งสองฝ่ายชัด ๆ! เหวินฟาง ยังจะยืนบื้ออะไรอยู่ล่ะ? ผู้หญิงเขาเดินเข้ามาหาแล้วนะ รีบไปรับสิ!”
“ใช่แล้ว! รีบเอาดอกไม้ไปให้เธอสิ!”
ท่ามกลางเสียงแซวไม่ขาดสาย จ้าวเหวินฟางสูดหายใจลึก
เขารู้สึกว่าพวกเพื่อนพูดมีเหตุผลมาก
อีหนั่วอุตส่าห์มาหาถึงที่ เขาเป็นผู้ชายอกสามศอก จะนั่งรอให้เธอเป็นฝ่ายพูดก่อนอยู่ตลอดได้ยังไง?
แบบนั้นก็ไม่สุภาพบุรุษเกินไปแล้ว!
“ฟู่!”
จ้าวเหวินฟางลุกขึ้นยืน
เขาจัดเสื้อผ้าอย่างสง่างามก่อน จากนั้นก็กำช่อกุหลาบในมือไว้แน่น
ท่ามกลางสายตาอิจฉาริษยาของเหล่านักศึกษาชาย เขาก้าวออกไป
ด้วยสีหน้าซาบซึ้งเต็มเปี่ยม เขามุ่งหน้าไปหาเจียงอีหนั่วอย่างรวดเร็ว
ในเวลาเดียวกัน
เจียงอีหนั่วเดินฉับ ๆ ไม่นานก็เดินมาถึงบริเวณใกล้ ๆ ห้องเรียนของพวกเขา
เมื่อเห็นภาพนั้น
หวังพั่งจื่อสูดหายใจลึก ราวกับยอมรับชะตากรรมแล้ว ก่อนพูดกับเฉินโม่ว่า “โม่ ปิดตาฉันที! ฉันทนไม่ไหวแล้ว ดูไอ้จ้าวเหวินฟางนั่นทำหน้าภูมิใจที่สมหวังไม่ได้จริง ๆ”
เฉินโม่คร้านแม้แต่จะยกมือขึ้น จึงตอบเสียงเรียบว่า “นายหลับตาเองสิ”