“พุ่บ!”
เสียงอู้อี้แผ่วเบาดังขึ้นกะทันหัน
ร่าง “หลิวเอ่อเป่า (ตงเทียนเฟิง)” ที่ถูกเฉินโม่บีบคอไว้ในมือ
กลับไม่ได้ถูกเฉินโม่ค้นวิญญาณอย่างที่คาดคิด
แต่กลับละลายและสลายไปอย่างรวดเร็ว ราวกับหิมะใต้แสงแดดแผดจ้า
ร่างอ้วนท้วนของเขาค่อย ๆ เลือนหายไปต่อหน้าต่อตา!
เพียงชั่ววินาที
คนเป็น ๆ คนหนึ่งก็กลายเป็นควันเขียวสายหนึ่งต่อหน้าตงอวี้จิง
ไม่เหลือแม้แต่หยดเลือดหรือเศษกระดูก!
“นี่...”
เมื่อเห็นภาพตรงหน้า ตงอวี้จิงที่ยังจมอยู่กับความเศร้า
ก็เผยสีหน้าตื่นตะลึงอย่างไม่อยากเชื่อบนใบหน้างดงามไร้ที่ติ!
คนหายไปไหนแล้ว?
ทำไมถึงหายไปเฉย ๆ?
แม้แต่เฉินโม่ยังเลิกคิ้วเล็กน้อย แววตาฉายความประหลาดใจวูบหนึ่ง
“อาจารย์ นี่...เกิดอะไรขึ้นคะ?”
ตงอวี้จิงถามตะกุกตะกัก “บรรพชนเทียนเฟิงสลายไปได้ยังไงคะ?”
“หรือเป็นเพราะวิชาค้นวิญญาณของอาจารย์รุนแรงเกินไป จนลบเขาหายไปทั้งร่างและวิญญาณเลย?”
“ไม่ใช่ฝีมือข้า”
เฉินโม่ปัดมือพลางมองควันเขียวสายที่กำลังเลือนหาย “วิชาค้นวิญญาณมุ่งจัดการดวงจิตเทพกับความทรงจำในร่างกายของผู้บำเพ็ญ”