เฉินโม่ขยับความคิด
ประตูห้องก็เปิดออกเองดัง «กึก»
“เข้ามาได้”
“ค่ะ...”
ตงอวี้จิงไม่เกรงใจ
เธอสวมรองเท้าส้นสูงเดินเข้ามา แล้วเอื้อมมือปิดประตูตามหลัง
เฉินโม่เหลือบมองเธอ พบว่าวันนี้เธอเปลี่ยนชุดอีกแล้ว
ชุดทำงานสีดำเมื่อวานถูกถอดออกไป
แทนที่ด้วยเสื้อไหมพรมถักเนื้อบางสีเข้มเข้ารูป ท่อนล่างเป็นกางเกงขาสั้นสูทสีดำตัดเย็บพอดีตัว คู่กับถุงน่องโปร่งแสงสีเทาเข้ม
ทั้งตัวดูเซ็กซี่และเป็นผู้ใหญ่ไม่น้อย!
แต่เฉินโม่เพียงกวาดตามองแวบเดียว ก่อนจะเบนสายตากลับมา
“ว่ามาสิ เรื่องใหญ่เรื่องอะไร?”
ตงอวี้จิงสูดหายใจลึก ข่มความตื่นเต้นในใจแล้วเอ่ยว่า “อาจารย์คะ หนูคิดว่าหนูรู้แล้วว่ากุญแจที่สืบทอดกันมาในตระกูลเราใช้ทำอะไรกันแน่!”
“หืม?”
เฉินโม่สนใจขึ้นมา “ใช้ทำอะไร?”
ตงอวี้จิงอธิบายว่า “เมื่อเช้า น้าสาวโทรหาหนูค่ะ”
“น้าบอกว่า ก่อนหน้านี้ประมุขตระกูลตงทุกรุ่นจะถ่ายทอดคำใบ้เกี่ยวกับสมบัติประจำตระกูลกันปากต่อปากก่อนสิ้นใจ!”
“แต่พอมาถึงรุ่นของน้า เพราะเวลาผ่านมานานเกินไป ทุกคนเลยคิดว่าเป็นแค่คำสอนประจำตระกูลทั่วไป ไม่มีใครใส่ใจ”
“จนกระทั่งเมื่อวานพวกเราเปิดสมบัติประจำตระกูลออกมา แล้วพบว่าข้างในเป็นกุญแจ น้าถึงนึกถึงคำใบ้ของตระกูลตงขึ้นมาได้”
เฉินโม่หรี่ตา “เกี่ยวกับกุญแจหรือ?”