เฉินโม่รออยู่หน้าบ้านของเย่ฉู่เหยียนเพียงหนึ่งนาที
ก็เห็นร่างงามร่างหนึ่งเดินออกมา
เป็นเย่ฉู่เหยียนนั่นเอง
วันนี้เย่ฉู่เหยียนตั้งใจแต่งตัวเป็นพิเศษ
เธอสวมชุดวอร์มสีเขียวอ่อน ขับเน้นรูปร่างที่เปี่ยมไปด้วยความสดใสของวัยเยาว์
ยังแต่งหน้าอ่อน ๆ ซึ่งหาได้ยาก ทำให้ผิวขาวผ่องที่เดิมก็เนียนละเอียดอยู่แล้วดูนุ่มนวลยิ่งขึ้น
ราวกับดอกไม้บริสุทธิ์ที่กำลังแย้มกลีบ
“อาจารย์ รอนานไหมคะ!” เย่ฉู่เหยียนเดินมาหาเฉินโม่แล้วทักทาย
“ไม่เป็นไร”
เฉินโม่มองสำรวจเธอครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “ฉันก็เพิ่งมาถึงเหมือนกัน ฉู่เหยียน ทางบ้านจัดการเรียบร้อยแล้วใช่ไหม?”
“เรียบร้อยค่ะ!”
เย่ฉู่เหยียนพยักหน้าอย่างว่าง่าย “หนูบอกแม่กับน้องชายแล้วว่าจะไปเที่ยวมณฑลหนานจ้าวสักสองสามวัน”
“ดี!”
เฉินโม่ไม่อ้อมค้อม เอ่ยตรง ๆ ว่า “ถ้าอย่างนั้นก็อย่ารอช้า ออกเดินทางกันเลย”
พูดจบก็อ้าแขนออก
เย่ฉู่เหยียนเข้าใจความหมายในทันที
อาจารย์จะพาเธอเหินเวหาด้วยการควบคุมสายลมแล้ว
“ค่ะ…”
เย่ฉู่เหยียนตอบเสียงเบา
จากนั้นค่อย ๆ ขยับไปข้างกายเฉินโม่ ก่อนยกแขนเรียวทั้งสองข้างโอบเอวเขาเบา ๆ
เมื่อสัมผัสได้ถึงไออุ่นจากร่างของเฉินโม่
ไม่รู้ทำไม หัวใจของเธอถึงเต้นเร็วขึ้นกะทันหัน!
ใบหน้าน้อย ๆ พลันแดงก่ำ ลามไปถึงใบหู
พูดไปแล้ว นี่เป็นครั้งแรกในชีวิตที่เธอเป็นฝ่ายกอดผู้ชาย
แม้แต่กับน้องชายแท้ ๆ เธอก็ไม่เคยใกล้ชิดกันถึงเพียงนี้
“ฉู่เหยียน กอดหลวมไป แน่นกว่านี้หน่อย”