เวลานี้ ด้านนอกหอประชุม
เฉินโม่กับหวังพั่งจื่อเดินวนอยู่รอบหนึ่ง ในที่สุดก็หาบริเวณที่นั่งของห้องเรียนตัวเองเจอ จึงเลือกที่นั่งแล้วนั่งลง
หลินหว่านเอ๋อร์มาถึงก่อนแล้ว
พอเห็นเฉินโม่เดินมานั่ง เธอก็จงใจหันหน้าไปอีกทาง ส่งเสียงฮึดฮัดแล้วเหลือบมองเขา
ดูเหมือนกำลังงอน ทั้งยังคล้ายจงใจเรียกร้องความสนใจจากเขา
เฉินโม่ไม่แม้แต่จะเงยเปลือกตา ไม่สนใจเธอสักนิด
เพื่อนร่วมชั้นกำลังพูดคุยกันถึงรายการแสดงในคืนนี้
“เฮ้! พวกนายเห็นรายการแสดงหรือยัง? คืนนี้เจียงอีหนั่วจะแสดงระบำเดี่ยวด้วยนะ!”
“จริงเหรอ? แบบนี้ก็ได้ดูของดีแล้วสิ!”
“จริงสิ ลองเข้าไปดูในเว็บบอร์ดมหาวิทยาลัยตอนนี้ได้เลย มีรายชื่ออยู่”
นักศึกษาหลายคนหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาดู
หวังพั่งจื่อก็เป็นหนึ่งในนั้นด้วย
“ให้ตายสิ จริงด้วย ระบำของเจียงอีหนั่วอยู่เป็นรายการแรกเลย!”
“เยี่ยมเลย สาวสวยเต้นรำ น่าดูสุด ๆ!”
เพื่อนร่วมชั้นต่างพากันตั้งตารอรายการในคืนนี้
จู่ ๆ นักศึกษาชายคนหนึ่งก็หันไปใช้ศอกสะกิดจ้าวเหวินฟางที่นั่งอยู่ข้างหน้า “จ้าวเหวินฟาง เดี๋ยวเจียงดาวเด่นของมหาวิทยาลัยเต้นจบ นายไม่คิดจะแสดงอะไรหน่อยหรือไง?”
“นั่นสิ จ้าวเหวินฟาง! เมื่อวานเจียงดาวเด่นอุตส่าห์มาหานายถึงห้องเรียนเรา แบบนี้ก็เห็นชัดว่าเธอมีใจให้นายนะ!”
“คืนนี้ก็ฉวยโอกาสรุกต่อเลยสิ คว้าเธอมาให้ได้!”
“ฮ่า ๆ ใช่แล้ว จ้าวเหวินฟาง นายต้องเตรียมตัวหน่อยนะ”
เพื่อนร่วมชั้นพากันหยอกล้อ